 |
| Ommoordse Veld |
Met deze prachtige sneeuw is lopen een feest. We proberen op niveau te blijven. Wanneer we weg kunnen is ongewis.
Vandaag onze schaatsen verkocht. Ik merkte aan Hetty op de vraag wanneer we zouden schaatsen een lauwe reactie. Zeer lauw. Toen hebben we overlegd. Schaatsen wordt het niet echt meer. Dus we houden het op lopen. En kijken of de sneeuw al dik genoeg is voor een Elfstedentocht.
Morgen even wandelen met Moeders, kan zij ook even van de sneeuw genieten, en zaterdag staat samen met Carolien de 'trage tocht Doorn' op het programma. Daarover later meer.
 |
Ik sprak hem nog toen hij 98 was op de schaakclub. Hij stond toen net in de weekkrant de Havenloods. Hij had het schaaktoernooi geopend voor Erasmus en het schaaktoernooi geopend door tegen de jongste deelneemster te spelen. Dus we bekeken dat artikel. Het grappige was dat hij altijd op zo'n bijna 1600 elo schaakte. Maar waar anderen bij ouderdom afzakten van 2000 naar niets bleef hij gewoon altijd op hetzelfde niveau. Ook toen hij 98 was won hij bijna tegen onze ex Antiliaanse schaker die ooit in de Olympiade mee mocht doen voor de Antillen. Toch zo'n 1800 plus speler.
En in New York, vertelde hij, sliep hij om de marathon van Rotterdam voor te bereiden en hij niet durfde te gaan slapen in zijn hotel omdat dat het hotel zo peperduur was. Dus moest hij er wakker van genieten.
Elk jaar ging hij tot zijn negentigste naar Terschelling in zijn eentje in een klein tentje.
En het was een feest tegen hem te schaken. Altijd lachte hij daarom. We gingen als gekken te keer en toch werd het vaak remise . Dat vond hij komisch. Eigenlijk moest ik winnen op grond van elo maar dat lukte maar niet 😀
Tot voor een paar jaar, ik denk 97, organiseerde hij nog trips naar Engeland voor de veteranen uit Nederland voor de herdenking daar. Tot hij vertelde dat hij de enige nog was die gewoon kon staan. En daar kon hij wel om lachen.
In het ziekenhuis maakten ze een foutje bij iets bij zijn oog waardoor hij een tranend oog over hield. Vond hij wel jammer.
Het ga je goed Witvliet.
Hier onder de artikelen uit de krant.
Oorlogsveteraan Willem Witvliet viert dinsdag zijn honderdste verjaardag. Dat is niet alleen een feestelijke aangelegenheid, maar ook een zeer bijzondere gebeurtenis. De Rotterdammer is namelijk de enige nog levende veteraan die aan het begin van de Tweede Wereldoorlog bij Het Haagsche Schouw tegen de Duitsers vocht.
GESCHREVEN DOOR
Peter van Drunen
Witvliet werd in januari 1940, op zijn negentiende, opgeroepen voor militaire dienst. Een paar maanden daarna vielen de Duitsers Nederland binnen. De Slag om Den Haag draaide uit op een mislukking voor het Duitse leger, maar eiste wel het leven van honderden soldaten inclusief een paar vrienden van Witvliet. "Het gebeurde plotseling. Ze waren er niet op voorbereid. Ze wilden zich eerst nog scheren, maar daar was helemaal geen tijd voor", zegt schoonzoon Sjaak Willemstein die ook al boven de zeventig is.
Sinds een aantal jaar leest Witvliet jaarlijks de namen van zijn strijdmakkers voor tijdens de Haagsche Schouw Herdenking in Leiden.
"Niet schieten, niet schieten"
"Ik liep op een gegeven moment een schuur binnen", blikt de Rotterdammer terug. "En daar kreeg ik de schrik van mijn leven. Daar lagen twee zwaargewonde soldaten. "Alsjeblieft, niet schieten, niet schieten", riepen ze direct. Nou, dat kwam ook echt niet in me op."
Na de Slag om Den Haag maakten de Duitsers Witvliet tot krijgsgevangene. "Maar dat stelde niet veel voor, want de krijgsgevangenen moesten alleen op de kazerne blijven", zegt schoonzoon Willemstein.
Na de oorlog werkte Witvliet jarenlang als technisch hoofdambtenaar bij het gemeentelijk energiebedrijf. "In die functie was hij verantwoordelijk voor het gas van Capelle aan den IJssel tot aan Hoek van Holland."
Oprichter Marathon van Rotterdam
Daarnaast zat hij in het bestuur van verschillende verenigingen. Zo organiseerde hij als bestuurslid van ProPatria het Kampioenschap van Nederland, een landelijke hardloopwedstrijd van 25 kilometer. Vanuit die rol werd hij later ook betrokken bij de oprichting van de Marathon van Rotterdam. "Harry Hofmeester van de gemeente belde Willem op met de vraag of hij een marathon kon organiseren, bedoeld om de Binnenstadsdag in Rotterdam wat meer kleur te geven. "Ja, dat kan ik, maar niet alleen", antwoordde hij en dus riepen ze de hulp in van allerlei verenigingen", zegt Willemstein.
"De eerste editie was vrij klein, maar er werd snel opgeschaald." In totaal was Witvliet zeven jaar lang bij het evenement betrokken als technisch directeur. "Het werd teveel om te combineren met zijn vaste baan, maar hij heeft toch wel wat wereldrecords meegemaakt." Daarmee refereert schoonzoon Willemstein aan de wereldrecords uit 1985 en 1988 die in Rotterdam werden gelopen.
"Hij rent achter zijn rollator"
De hele familie is dinsdag neergestreken op een locatie in het Brabantse Nieuwendijk om Witvliets verjaardag te vieren. Andere plannen konden vanwege het coronavirus niet doorgaan. "We zouden eigenlijk naar Van der Valk in Ridderkerk gaan, maar dat restaurant heeft afgebeld", zegt Willemstein.
Door een oproep bij de Leidse lokale omroep Sleutelstad heeft Witvliet, voordat hij met zijn familie naar Brabant ging, honderden verjaardagsbrieven en - kaarten via de post ontvangen. "De brievenbus zat voor de zoveelste keer helemaal vol."
Witvliet is nog helemaal fit. Hij woont nog op zichzelf in een aanleunwoning van Humanitas in Rotterdam. Alleen zijn zicht wordt minder. "Maar hij traint nog dagelijks met gewichten. En hij loopt niet achter z'n rollator, hij rent werkelijk. Gekscherend hebben we weleens gezegd dat ie 'm rood moet verven, zoals een Formule 1-wagen. Dat rennen is wel gevaarlijk, omdat hij zo weinig ziet", zegt Willemstein.
Witvliets geheim om in goede gezondheid oud te worden? "Normaal leven", klinkt het nuchter aan de telefoon. "Doen wat je altijd hebt gedaan en in beweging blijven. Dan gaat het vanzelf."
Willem Witvliet, één van de vijf oprichters van Rotterdam Marathon, is dinsdagavond in zijn woonplaats Rotterdam overleden. Dat heeft de atletiekvereniging PAC in Rotterdam bevestigd. Witvliet was erelid van PAC.
Witvliet woonde tot vorige week nog zelfstandig, maar was na een val overgebracht naar verpleeghuis Antonius op de Nieuwe Binnenweg. Daar is hij dinsdagavond overleden.
Op 2 juni 2020 vierde Wim Witvliet zijn honderdste verjaardag. Dat was niet alleen een feestelijke aangelegenheid, maar ook een zeer bijzondere gebeurtenis. Tal van Rotterdammers stuurden hem een verjaardagskaart na een oproep van Stichting Dodenherdenking in Leiden.
De Rotterdammer was namelijk de enige nog levende veteraan die aan het begin van de Tweede Wereldoorlog bij Het Haagsche Schouw tegen de Duitsers vocht.
Eergisteren waren we tijdens de wandeling gebeld door de zorg. Ma was gevallen in de nacht. Maar zelf weer in bed gaan liggen. De dokter dacht voor de zekerheid toch even een scan te moeten maken in verband met de hoofdwond en zo geschiedde. Laidina van de zorg ging mee met de ziekenauto. Wij waren aan hier en mijn zus was ook ergens aan de wandel. Pluimpje voor Humanitas. Goed geregeld. Alles was in orde trouwens.
De dag erna ging mijn zus met moeders naar het oogziekenhuis. Om te kijken of behandeling nog mogelijk is. Een week daarvoor was geconstateerd dat mijn moeder nog 20 en 5 procent zicht heeft. Vandaar dat alles zo donker lijkt. Ik dacht aan de beroerte die een deel van het zicht wegneemt versterkt met staar aan het niet geopereerde oog. Maar het blijkt maculadegeneratie te zijn met nog een onregelmatig netvlies. Injecties in het oog en dan kijken of dat helpt of minimaal stabiliseert zodat ze niet blind wordt.
Ik kreeg haar aan de telefoon omdat ze me wilde spreken. Het had best wel pijn gedaan. En ze was moe dus ging vroeg naar bed.
De 2 zussen van mijn moeder hebben hetzelfde probleem. Een genetisch probleem. De dokter raadde mijn zus aan het goed in de gaten te houden. Want zij, en ik, zullen het waarschijnlijk ook krijgen.
Maar vandaag op weg naar Ubachsberg deden mijn ogen het nog goed. Het weer viel mee. En aldaar bij het medisch centrum stonden stoeltjes buiten. Omdat mensen binnen niet met meer dan 3 mogen zijn. Dus wij gingen lekker zitten op onze coronastoeltjes, droog en uit de wind, een een toilet binnen. Met eigen koffie en mueslibrood. Een aardige kerel van bijna onze leeftijd sprak ons aan. En al snel was duidelijk dat hij ook de Camino had gelopen vanaf Sint Jean Pied de Port. Door de gezelligheid hielden we onze langste pauze tot nu toe, een heel uur. Wat praat dat altijd makkelijk met lopers. Ook over wandeltocht naar Israël praten we, waar hij nog in de kibboets gewerkt had. Hij vertelde ons over zijn laatste tocht, de vrij nieuwe trail 'dutch mountains'. Gelijk opgezocht en Hetty is helemaal enthousiast. Voor het voorjaar, als laatste trainingssessie, voor de andere tocht. Zo leer je veel van elkaar. Vanuit Kerkrade ongeveer. En daar kennen we een paar leuke mensen.
En toen terug. Ff lekker aan de port nu met wat toastjes, en dan douchen.
Tot zover ....
