Swolgen - Venlo, 15 oktober 2019

Het bekende gedoe. Lekker droog lopen met een t-shirt, het truitje, en daarna weer de poncho, dan de poncho weer uit, weer in een truitje en zo maar door. De route was deze keer heel mooi en redelijk plat en liet zich redelijk vlot lopen. Het veer welke wij moesten nemen lag er deze keer niet uit maar vanaf het veer waarop we over voeren zagen we de andere pont liggen, helemaal uit het water, in onderhoud. De pont bij Gennip die wij niet hadden kunnen nemen. 

Ja, zei de schipper, dat doen ze altijd in de herfstvakantie, dan hebben de kinderen die over moeten varen naar school er niet  zoveel last van. Net alsof die belangrijker zijn dan de Pietenpadlopers!  Nou ja, sommige dingen heb je maar te accepteren. In Venlo hebben we geslapen en dat was een mooie kamer bij aardige mensen. De gastvrouw was van haar vak coach, het type wat je wel kent en wat we nog al eens tegenkomen bij vrienden op de fiets. Gezellig, veel pratend, en aanwezig  en enthousiast, een leuke vrouw des huizes. De heer des huizes, iets rustiger maar ook gezellig zagen we toen we samen ontbeten. 

Onze gastvrouw bracht ons nog richting het restaurant 's avonds, wat fijn was, want we zaten wel 2 kilometer vanaf het centrum. En het weer was inmiddels niet zo goed meer en het regende pijpenstelen. Wij zijn aangekomen in een Italiaans restaurant met de naam Laterna en het eten was heerlijk en overvloedig zodat Hetty het geeneens helemaal op kon. Daarna, na het heerlijke eten, lekker teruggelopen en goed geslapen we zijn klaar voor de volgende etappe.

Prachtige waterpartijen onderweg waar je op vlonders langsliep.

Oud geworden paddenstoel.

Afrikaantjes

Afrikaantje worden gebruikt om de velden waar rozen gebloeid hebben te bevrijden van rozenaaltjes.

Limburgs landschap

Engelen beschermen ons.

Kaarsjes opgestoken

Tot zover het verhaal van gisteren. 

Groet en liefde,

Victor