Spello - Florence - Crans Montana

Nadat we in Spello afscheid namen van het lopen en de Camino blog moesten we denken over hoe de terugreis zou verlopen en wat we nog zouden doen. We besloten de auto op te halen bij Florence, zou die er nog  staan? Via de telefoon 2 tickets geboekt en zo gingen we de volgende morgen op pad. 600 meter lopen naar de trein,

800 meter lopen naar de bus, 400 meter lopen naar de auto. Nou, veel beter kan het niet. En een slaapadres te zoeken aan de goede kant van Florence

en dan door te reizen naar Zwitserland. Tenslotte een van onze favoriete landen al komen we er niet veel meer. Maar nu vonden we het een goede gelegenheid een paar dagen mee te pikken en daar wat te wandelen met lichte (!) rugzak.

Een prima slaapplaats gevonden en doorgereisd naar Zwitserland. Het werd Crans Montana. 550 km en enigszins betaalbaar. Onderweg bleek dat we over de Simplonpas konden of er onderdoor. Het lot besloot dat we gewoon de tunnel mistte en gelukkig gingen we er overheen. Wat een heerlijke pas.

Natuurlijk ben ik er met de familie al eerder geweest en het kwam me ook wel vaag bekend voor. Maar wat fijn daar weer te zijn. Veel warmer dan ik me kan herinneren. Gewoon korte broek en T-shirt. Daarna nog een aardig stuk rijden om in ons kleine appartement te komen van hoge kwaliteit.

Leuke groot terras, keuken, mooi badkamer, kleine tafel, bank en stoelen, hoe krijgen ze het erin vraag je je af. Maar petje af voor de ontwerpers. 

Morgen eerst boodschappen doen en daarna de boel verkennen. De wandelpaden heb ik op GPX viewer staan dus lopen kunnen we. 

We blijven hier 3 nachten en gaan dan Duitsland in richting huis. 

Groetjes Victor en Hetty

Muizenissen in de slaapkamer, de Boeddha muis.

Muizenissen

Niet alleen op vakantie beleef je vreemde zaken. Ook thuis in bed (nee, dat bedoel ik niet). Onze lieve kat 🐈 Roshi, onze eigen zen-meester, ving weer haar derde muis sinds ik terug ben uit Spanje. 's Nachts natuurlijk. Wat ze dan doet is gezellig gaan spelen met de muis. Is het eerst kattenluik met succes genomen, en gaat de woonkamer vervelen, gaat de door kattenluik twee de trap op. Rechtstreeks naar onze slaapkamer. Daar gaat het spelen door. Ik probeerde dat natuurlijk eerst te negeren met de vage hoop dat het probleem verdwijnt en ik gewoon in kan slapen. 

Dat lukt van geen kant. Het is 2 uur in de nacht. Hetty is inmiddels ook wakker en besluit gelijk in te grijpen. Roshi slaakt namelijk bij binnenkomst met een muis, een soort mauw, 2 maal, maar gesmoord door de muis in de bek. Ze wil laten weten van haar vangst, trots als ze is. Hetty sluit Roshi uit de kamer en komt weer terug in bed. Maar … Roshi blijkt nog gewoon binnen. Het spelen gaat door! Slapen en morgen de muis maar gaan vangen? Nee, Hetty staat weer op er zet Roshi nu echt buiten. 

Half 3: de wekker piept. De wekker kan reageren op een zwevende hand via een infrarood licht methode. Uitzetten en aanzetten kan zo zonder de wekker aan gort te slaan. De wekker geeft dan een klein piepje als hij de hand detecteert. Maar dat kan de muis ook! Piep … OK. Weer verder slapen. Piep piep piep zegt de wekker. De muis is lekker bezig. Vervolgens horen we hem/haar lopen op het laminaat. Die mag de nagels wel eens knippen, denk ik. Even daarna loopt er iets langs Hetty haar haar. Weer even rust na wat schrik. Dan hoor je weer heel zacht getrippel over het laminaat, de muis zoekt een uitweg. Niet naar luisteren! Ik begin de Mantra SoHam te reciteren om de slaap te forceren. Hetty is ook nog wakker hoor ik. 

3 uur: ik zet met de telefoon op mijn nachtkastje, een Yoga Nidra meditatie aan. Daar val ik altijd te snel van in slaap. De 12 minuten haal ik normaal nooit zonder in slaap te vallen. Maar na 2 minuten verspringt de meditatie opeens een paar minuten naar achteren, en dan nog een keer. Wat is er toch aan de hand? Ik kijk naar het verlichte telefoonschermpje. En echt waar, daar zich de muis op. De bedient de telefoon! Ik doe het nachtlichtje aan. De muis kijkt me met grote ogen aan het loopt 5 cm naar achter en gaat tegen de Boeddha aan zitten. 

De muis  neemt zijn toevlucht tot de Boeddha!! 

Wat ik niets wist dat hij of zij dat ook in de woonkamer al had gedaan. Een echt heel groot Boeddha hoofd stond scheef.

Ongetwijfeld had Roshi hier geprobeerd de muis van het tafeltje af te halen. Maar terug naar de muis en Boeddha op het nachtkastje. Hetty is inmiddels ook komen kijken en nu staren we met 4 ogen naar de 2 ogen van het muisje. Dit vindt hij/zij wel eng en gaat achter de Boeddha zitten en vervolgens iets lager. 

Ja …. En nu? Hetty zegt, jij hebt toch ooit met een emmer een muis gevangen door dat ze daar in viel en niet uit kon doordat de wand te glad was? Uhhhh om 3 uur 's nachts kon ik mij vaag iets herinneren maar hoe en wat ? Maar Hetty besluit de emmer te halen en er iets lekkers in te doen en dan neer te zetten bij iets waar de muis op kan klimmen. Eerst moet ze dan uit de slaapkamer zonder dat Roshi naar binnen komt. Geen sinecure want die ligt op wacht voor de slaapkamerdeur. Even later is ze terug en heeft ze Roshi buiten weten te houden. We overleggen waar de emmer te plaatsen. Er zit kaas en pindakaas in. Dan …. klimt de muis over het elektriciteitssnoer van de Boeddha naar boven en gaat op de oplader zitten maar kan niet verder …

Ik zeg, snel de emmer, en Hetty veegt onze muis de emmer in.

En die kan er niet zomaar uit. Ik spring uit bed en pak de deksel van de afvalemmer en plaats die op emmer van de muis.

We berekenen snel even de zuurstofvoorraad nodig om een muis de rest van de nacht in leven te houden. Genoeg roep ik en we vallen half dood neer in bed. Deze muis moet wel een gereïncarneerde monnik zijn … Ze/hij houdt van Boeddha 's en mantra's.

De volgende ochtend zet ik eerst de emmer met muis in de andere slaapkamer en laat Roshi 🐱 binnen. Die gaat op onderzoek uit. Maar vindt niets. Ik trek mijn kleren aan, doe mijn lenzen in en kleed me aan. Ik ga naar de keuken en geef Roshi en de buurkat Pjotr, die hongerig voor de deur staat, te eten. Zet de deur wijd open en haal de muis in de emmer naar beneden en open de poort naar het gemeenschappelijke groen. Daar in het gras tussen het riet en de brandnetels open ik de emmer van Pandora. En hoop dat de muis het overleefd heeft. Nou, zeker, hij/zij (of LHBTIQ+, het of hem, als is hem taaltechnisch fout) is springlevend en hij/zij springt tot halverwege de rand van de emmer. Alle pindakaas en kaas en krentenbrood is op. En ze (ik denk eigenlijk stiekem dat het een 'ze' is) sprint weg. Eind goed, al goed. 

Ben Teunissen overleden , de weg van de Franken

Een boegbeeld van de Camino's is gestorven. Met zijn boekje in de hand liepen wij van bij Lugo naar Rome, boekje 3 en van Maastricht naar Reims, stukje uit boekje 1. We gaven braaf eventuele weg-weg situaties door en hij vond het leuk om ons te volgen via Pindat. Ook gaf ik altijd goedkope overnachting adressen door, die nog niet in het boekje te vinden waren. Ben was nog niet zo oud (uit 1950 dacht ik ) en pas was er nog een boek van zijn hand verschenen. Geen wandelboek maar meer een boek over hoe goed te leven, 'alles komt altijd goed'. In memoriam Ben Teunissen Ben Teunissen, Lid van Verdienste, plotseling overleden Met diep verdriet en grote verslagenheid delen wij mee dat Ben Teunissen, een van de zeer gewaardeerde Leden van Verdienste van onze vereniging, op donderdagavond 27 oktober plotseling is overleden. Ben was vanaf het begin lid van onze vereniging. In het jubileumnummer 25 van OMNES, dat op de dag na zijn overlijden bij de leden op de mat viel, vertelt hij daarover: “Toen ik in 2008 had besloten de tocht naar Rome te ondernemen, zocht ik contact met de toen nog piepjonge vereniging. Ik dacht meteen: Deze club, daar wil ik bijhoren.” En dat heeft hij gedaan. Vanaf 2010 tot eind 2015 was hij de hoofdredacteur tevens illustrator, tekst- en eindredacteur van “zijn” OMNES, waarvoor hij ook de naam bedacht. Maar ook daarna leverde hij nog onmisbare bijdragen aan elk nummer, tot en met het 25ste, waarvan de voor- én achterkant zijn handtekening draagt. Daarnaast was Ben ook actief betrokken bij de grote vernieuwing van de website dit jaar, het Handboek, het fotoarchief, de brochure en verschillende andere publicaties van onze vereniging. Maar niet in de laatste plaats was Ben Teunissen de man die met zijn vijfdelige wandelgids De Weg van de Franken vele honderden Nederlandse en Vlaamse pelgrims begeleidde op hun tocht naar Rome en verder zuidwaarts. Jaarlijks keerde hij terug naar België, Frankrijk, Zwitserland of zijn geliefde Italië om zijn gids, waar nodig, te actualiseren en te verbeteren. Samen met Ruud Bruggeman schreef hij een inspirerend boek (Alles komt altijd goed) over wat het pelgrimeren hem aan inzichten en wijsheid heeft gegeven. Ben was een geduldige, wijze en lieve man. Zijn overlijden is een groot verlies voor onze vereniging. Wij wensen Carla, zijn drie zonen en hun partners, en zijn zes kleinkinderen heel veel sterkte bij het verwerken van dit grote verlies. Op zaterdag 5 november is er van 12:30 tot 14:00 uur een herdenkingsdienst in Crematorium Waalstede te Nijmegen | Staddijk 130. Leden die op deze wijze afscheid willen nemen van Ben, zijn welkom bij de dienst. De deuren gaan 12.30u open.

Camino vanaf Maastricht tot Troyes

Oorspronkelijk zouden we het pad van de Franken lopen, richting Rome. Maar doordat er weinig overnachtingsplaatsen waren na Reims op deze route zijn we doorgelopen op de Camino route naar Spanje. 600 km. Deze tochten hebben we bijgehouden op deze app:

Klik hier voor de app om de reis Maastricht Troyes te zien.

De Marianne ontmoet! Dag 7 alweer, op de terugweg. 22 april 2021

Vandaag was het Marianne dag. Wat een toeval, beide in Maastricht zijn. Wij op weg naar Houthem Sint-Gerlach en Marianne daaruit vertrekkend. Alhoewel, toeval bestaat niet. Zie de foto's voor een impressie. Heerlijk door Maastricht gelopen en bij Délifrance koffie to go gekocht. En op het Vrijthof op de trappen van een vaag monument opgedronken. En een jong stel op de hoogte gesteld van onze avonturen. Het boekje van de 'dutch mountains' werd gefotografeerd. Het waren sportieveling die gisteren gemountainbiked hadden. Hij leefde in Cannes en ging heel vaak heen er weer. De eerste keer nog met negatieve test en daarna geloofde hij het wel. Prima te belopen dus. Controle nul.

Maar terug naar Marianne. Zij is natuurlijk mijn grote voorbeeld. Zij is namelijk van de leeftijd minus 1 jaar dat wij onze laatste grote Camino willen gaan lopen. En dat is best een ding. Ondanks dat we geestelijk geen dag ouder worden gaat het lichaam wel eens protesteren tegen de regimes die wij het opleggen. En Marianne gaat, nu ze in Eijsden is aangeland even terug om haar prikken te halen, even uit te rusten en dan terug naar Maastricht om te lopen. En via haar blog kan ik dan lezen hoe dat gaat op de door mij niet genoemde leeftijd. Kortom, ik ga mijn held volgen. En als Hetty en ik hard lopen halen we haar wellicht nog in, want ook wij gaan eind mei onze tocht vervolgen. 

Nadat wij Marianne hadden uitgezwaaid, op weg naar Sint Gerlach. Heerlijk weer. Picknicken tussen de brandnetels, wat wil een mens nog meer. En bij aankomst het Hunderdwasserhuis van de McDonald stichting bewonderen, tegenover ons hotelletje waar we een leuk arrangementje konden scoren via Fletcher. Morgen de kerk bekijken, op zoek naar het heilige zand. Plasticzakje mee om dit wondermiddel mee naar huis te nemen.

Voor meer foto's klik hier. En scroll naar onder.

Toch weer verder dan gedacht, Noorbeek-Maastricht, 21 april 2021, dag 6

Lekker ontbijt halen, bij Fletcher echt lekker. Voor ons doen vroeg. We hadden een time slot wederom. Nu voor 8 uur. De eerste. Relaxed ontbijten en gaan. Onderweg liet Hetty haar telefoon 2 keer vallen. Daarmee haar gemiddelde boven de 1 brengend. Dat gaat natuurlijk een keer verkeerd op die stenen ondanks de redelijk stevige bescherming. Wat ze doet is haar telefoon in haar vest zonder zakken stoppen. Die kan door de rugzak riem dan als zak dienst doen. Maar dan maakt ze haar rugzak los, en dan valt de telefoon door het vest heen. Dat is trouwens niet haar schuld maar de schuld van de mannelijke ontwerpers van vrouwenloopbroeken die daar geen fatsoenlijke zakken in maken. En ook van de mannelijke vestenmakers 😀.

Maar niet getreurd, de zon schijnt, de omgeving is prachtig, en het pad is moeilijk. 

Ergens staat een bordje looppad naar Mheer, spontaan nemen we die. Mooi! Er hebben alleen weinig mensen gelopen. Het pad wordt steeds meer gras, en het gras wordt steeds langer. Een déjà vu ... De Camino van 2019 met Peter en Wim. Lang en nat gras. Ik geef Hetty, die nu ook op open schoenen loopt, een spoedcursus 'silly walks' zoals ontwikkeld door de genieën van Monty Python. Je trekt je voeten hoog op, en zet ze vervolgens vanuit die grote hoogte plat op de grond. Nog meer déjà vu, de weg verdwijnt en prikkeldraad verschijnt. Dus over het prikkeldraad en verder, en om uit het terrein te komen nog eens. Goed, gelukt. Nu zien we het kasteel van Mheer. Maar we slaan de andere kant op. Maar Hetty wil toch even kijken. Ik voorspel dat ze hier spijt van krijgt ... Extra kilometer. Maar goed, het gaat goed, Hetty loopt als een hinde, ik sukkel er wat achteraan. Blijft dat zo goed gaan? Het pad is moeilijk. Vele steentjes, echt lastig en vermoeiend voor de voeten. Dat wreekt zich op het eind wellicht? 

De helden raken zo omstreeks de 18 km wel vermoeid, het worden er 26,5 met ook nog behoorlijk wat hoogtemeters. Het blijft mooi. Eysden voorbij, zou Marianne hier niet naar toe gaan vraag ik aan Hetty, geen idee, zegt ze. 

We hopen op een koffie to go, onze eigen koffie is al lang op. Het wordt wel zwaarder. Dan komen we Maastricht binnen, een stad. Hetty is enthousiast over allerlei gebouwen en de kleding van de vrouwen.

We naderen de Green Elephant. Een leuke eco lodge met vegetarisch en veganistisch eten. En waar je goedkoop een bed kan huren. En ook een paar kamers, die nemen wij. Nou ja, 1 dan. En nemen wit bier en chardonnay. En vegan hapjes, heerlijke snacks. En natuurlijk een vegan seaweed hamburger, met heerlijke frieten en een quiche. Met lekker veel vegan mayonaise. En nog meer bio Gulpen witbier. Kijk, daar knap je van op. Lekkere douche en dan lui naar YouTube kijken op TV, naar mijn eigen geweldige kanaal Advaita Nederland Music. Wat leuk zo dat dat allemaal kan. Nu lekker slapen.

Slenaken - Noorbeek, 20 april 2021, dag 5

Na een goede nachtrust, alleen in de nacht een lichte hoofdpijn voor mij (eerste keer weer eens bier en wijn?) stonden we goed op. Wel wat stijf maar we hadden niet anders verwacht. Het buffet was er, met time slots, wij konden om 9.20 uur. Even bijkomen eerst. Het ontbijt smaakte uitstekend. Aangezien de koffiekannetjes op waren kregen we de hele kan mee. Mooi de rest in de thermoskan gegooid voor onderweg.

De route is wederom geweldig mooi, beekjes vergissen zich soms en doen alsof ze ons pad zijn en de hoogtemeters stapelen zich op. Picknicken doen we liggend in het gras met de meegenomen koffie en chocolade en wasa crackers high fiber met 'kaas' vulling. Het leven lacht ons toe. We kunnen pas om 3 uur in de Fletcher hotelkamer dus geen haast. Fletcher heeft soms mooie aanbiedingen via de mail.

Fletcher had koffie 'to go' met abrikozenvlaai met slagroom. Of we aan de lijn waren? Nee hoor, we lopen zei ik. En uit onze 2 stukken vlaai zouden er wel ruim 3 in Holland gehaald kunnen worden. Met lekker veel slagroom. 

Lekker gedoucht nu en het eten is om half zeven klaar. Met een weizenbier en voor Hetty een 0.0 witbier. Niet slecht hier. Wel vroeg naar bed. Morgen een 25-er op het programma.

Beetje langer dan gedacht, 19 april 2021, dag 4

Een heerlijk ontbijt van onze gastheer. Lekkere verse broodjes, perfect gekookt eitje en koffie met een sapje. En een aardige gastheer. Hij bleek in Duitsland de darshan van Mutter Meeras te volgen zo af en toe. Altijd goed voor een gesprek. 

We gingen vrij laat weg, zeker niet met de intentie om 26,5 km en 1223 hoogte meters vanaf Eys (vanaf Trintelen zijn het er meer maar ik zette de gpx pas daar op opname) te lopen. In Gulpen deden we inkopen en kwamen daar tot de ontdekking dat we ons in de afstand vergist hadden. 6 km vanaf de start geslapen natuurlijk en een hotel veel verder weg om te gaan slapen dan gedacht.

Enigszins sacherijnig begonnen we aan onze koffie. Waarna Hetty zich zo verslikte dat ze de koffie in het rond spuugde. Na 5 minuten kwam ze tot bedaren. Omdat we dachten een kleine afstand te lopen waren we aan de late kant. Langzamerhand werd duidelijk hoe moeilijk de route liep en hoeveel hoogte verschillen er in zaten. Omdat Hetty dacht dat dit een korte afstand zou zijn had ze de Keen sandalen uit het vet gehaald om te proberen. Dus weer omwisselen of niet? Uiteindelijk was het een geslaagd experiment. 

Het weer was mistig, erg mooi, beetje gespetter maar in de middag steeds beter weer en een avondzonnetje.

En een mijlpaal deze dag. Hetty heeft voor het eerst in haar leven 2 dagen achter elkaar een 25 plusser gelopen en ik ben dit jaar de 1000 km voorbij in april! 

Tijdens het wandelen belden ze op vanuit het hotel. We waren pas om 7 uur binnen. Ze belden vanuit het hotel. Wilden we eten? Want de keuken sloot om 8 uur. Dat lukte dus. Eenvoudig hotel, met ontbijt erbij, leuke kamer, douche op de gang. Voor pelgrims geen probleem natuurlijk.

Verder: ik heb een wijntje meegenomen, maar een kleintje, de rugzak is al zwaar. Waar is Wim als je hem nodig hebt? En ze hebben hier lekker Trappistenbier Wit. 

Morgen uitslapen en lekker op het gemak een 20 minner lopen.

1220 hoogtemeters (dag 3), 18 april 2021

Waren we eerst alleen illegaal in Duitsland nu ook in België. We kwamen via Duitsland naar het drielandenpunt en vertrokken daarvandaan weer via België. Konden we ook niets aan doen. We hebben onze contacten beperkt en alleen met de Nederlanders aldaar gepraat.

Vanochtend na een lekker ontbijt van Koos en Marie vanuit Lemiers vertrokken. Geanimeerde gesprekken, altijd leuk. Bij de eerst helling naar het Drielandenpunt kwam een jonge knul van 28 uit Sittard ons voorbij gestoven. Een app bouwer. Na een tijdje kwamen we hem weer tegen. Hij had het koud gehad in zijn tentje die nacht. Hij was verbaast ons weer te zien. Dat we nog zo goed liepen 😂🥴 Leuke ontmoeting. 

Bij het Drielandenpunt cappuccino to go gedronken. Ik wilde eigenlijk van onze eigen koffie af maar ... Hetty wilde die bewaren voor een tweede koffiestop. Zij hoeft er niet mee te schouwen. Hetty had sowieso een goede dag en rende de bergen op. Kijken of dat zich morgen voortzet. Ik ging ook goed. Steady. 

In het dorpje Walhwieler keken we even in het kerkje waar een moderne kruisgang hing. Gemaakt door een Rotterdammer Aad de Haas in de Cunibertuskerk. Met 2 extra staties (begin met Judas verraad en aan het eind met de verrijzenis). Rome was not amused en ze moesten weg. Eeuwige roem voor de schilder natuurlijk. Maar inmiddels zijn ze weer terug!

Iets over zessen kwamen we aan bij onze vriendelijke gastheer. Samen nog even de bekerfinale bekeken, wat gegeten en toen douchen. Hij had gelukkig ook bier en Kriek over de datum, waarvoor hij ons waarschuwde. 

Trintelen bleek op het Pelgrimspad te liggen trouwens. 

Verder: een bijzonder vogeltje gezien, heel klein met een rode stip op zijn hoofdje, een dravend hert door de weilanden en een rode eekhoorn die ons bestudeerde.

En bijzonder: in Nederland 1220 hoogtemeters gelopen en er 1990 afgedaald. En bij een afstand van 24½km. 

En: Huub Stevens logeert hier ook wel eens maar betaald meer 😂

Tot slot, prachtige route. Wil je het ook doen, gebruik ook je gps via de app gpx. Want de pakkers zijn vaak niet te vinden. Of lees het boekje heel goed telkens.

Illegaal in Duitsland (dag 2), 17 april 2021

We vertrokken vanuit Rolduc fris en fruitig. En wat bleek, we ging al rap de grens over. Half gevaccineerd, helemaal in Duitsland. Even geen Limburgers. Daar had ik gisteren al weer genoeg van. Al lopend op de Wilhelmina berg op een stijl stuk kwamen we, of eigenlijk ik, 2 jonge meiden tegen, sportief gekleed. Ze lachten vriendelijk naar me, goed, en een van hen zegt tegen me, met een grote grijns, 'u kunt haar niet bijhouden hè?!'. Wat ik ook met een grote glimlach beaamde, maar God hoorde mij brommen. Dus even genoeg Limburgers gezien. Gezellig bij de buren op bezoek. 

Nu, uitrustend in Lemiers moeten we dus onze tocht beëindigen en 10 dagen in quarantaine gaan. Maar net zoals we illegaal Duitsland in lopen zo lopen we illegaal Nederland weer in.

Je passeert en loopt langs een overgebleven stukje van de Westwall (of Siegfriedlinie bij de geallieerden), een Duitse verdedigingslinie die vlak voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebouwd en meer dan 630 km lang is tussen Kleef, aan de Nederlandse grens, tot aan de Zwitserse grens. Behalve bunkers, mitrailleursnesten, prikkeldraadversperringen en mijnenvelden, waren er ook betonnen tankversperringen, die ook wel drakentanden genoemd worden. 

Mooie tocht vandaag, kijk maar naar de foto's hieronder. Lekker loop weer. Soms een koud windje. 17½ km. En het ging best goed. Eerst AH in Kerkrade bezocht, want morgen is het zondag en ons slaapadres heeft hoogst waarschijnlijk geen eten in de aanbieding. Het adres waar we nu zitten wel. Biologisch en vegetarisch. We zitten goed. En een leuke kamer met lemen muren. We werden ontvangen door een Amerikaanse uit Alaska, Mary, omdat Astrid nog niet thuis was. 

Hier wordt de Amstel Gold race gereden in de buurt, een bier dat je in Nederland niet meer kan kopen trouwens. Er is een grote anti -wielrenfiets actiegroep opgestaan om te protesteren begreep ik. Ik snap het wel. Er kwam iemand luidschreewend naar beneden fietsen ... Echt brullend. Maar ja, als je met 60km per uur fietst en er passeren wandelaars elkaar, motorrijders rijden weg ... Dan snap ik de brul (bellen zou handiger zijn) maar met 30 de helling af zou ook kunnen.

Onderweg gezellige praters ontmoet, zowel Duits als Limburgs als Hollands als Engels zijn wij machtig, we zijn altijd wel klaar voor een praatje.

Lekker gegeten met Koos en Mary, vrijwilligers die over heel de wereld zwierven maar nu in Vaals neer gaan strijken. Nu rusten en en schrijven. En de foto's selecteren voor hieronder.

De 7 summits, the dutch mointain trail, van Egelshoven naar Rolduc (dag 1)

Wat een goede dag om te beginnen in the Dutch Mountains. Wie kent het nummer van de Nits niet? Een tocht over veel natuurpaden met veel omhoog en omlaag gaan. 

Gisteren was Roshi bij Peter gebracht en voor ons doen redelijk vroeg, vertrokken we naar Eygelshoven om de eerste berg te beklimmen. Een oude steenstortberg, de Wilhelmina berg. 225 meter hoog. Vroeger afval, nu recreatie gebied. Ook snow world zit op de berg en er komt een lichtkunstwerk bovenop.

Wel even wennen die bergen, en de zwaarte van de rugzak, altijd weer meer dan tijdens de thuis trainingen. Die van mij 12 kg, met eten, drinken, fruit en ontbijt, die van Hetty was 11 kg maar die hebben we nog wat lichter gemaakt. Hetty heeft wat last van haar voeten op de lange afstanden en heeft daarom naast haar Hambags ook Keen sandalen mee. Op de lange tochten die komen gaan moet toch een van de twee thuisblijven. 

Vandaag 560 meter geklommen en bijna evenveel gedaald. En ruim 14 km gelopen. Genoeg voor vandaag. Mooi weer, dat hadden we een tijdje niet gehad op onze loopexpedities in Limburg. 

We eindigden bij Rolduc, de grote abdij uit de 12 de eeuw waar we zullen slapen. Een auberge kamer, simpel maar doeltreffend. Maaltijd bij het restaurant af te halen. 

Het is leuk om weer op pad te zijn. Deze route gaat naar Limburg waar we normaal zouden doorlopen naar België en verder. Dat wordt nu eind mei.

Op de foto's kunnen jullie even meekijken met ons.

Volg ons op Pindat! Eigenwijs op pad naar Rome, de Via Francigena.

Klik hier om naar Pindat te gaan.

We zijn overgestapt op Pindat als blog over onze reizen. Vindt ons daar en volg ons.

Foto op de Servaesbrug in Maastricht. Ons vertrekpunt eind mei.

Trage tocht Doorn

Trage tocht Doorn. Mooie tocht in de sneeuw. 

Klik hier voor de tocht als u hem ook wilt lopen.

Het was een lange tocht. Maar het ging opmerkelijk makkelijk. 23 km over sneeuw, en daardoor niet heel makkelijke paden, bleken geen probleem. Misschien door het enthousiasme over de sneeuw en vele mooie landhuizen. Mooie tocht die ons mooi op het bereikte niveau houdt. 

Meer sneeuw ... En Hetty test de ijsdikte.

 

Ommoordse Veld

Met deze prachtige sneeuw is lopen een feest. We proberen op niveau te blijven. Wanneer we weg kunnen is ongewis. 

Vandaag onze schaatsen verkocht. Ik merkte aan Hetty op de vraag wanneer we zouden schaatsen een lauwe reactie. Zeer lauw. Toen hebben we overlegd. Schaatsen wordt het niet echt meer. Dus we houden het op lopen. En kijken of de sneeuw al dik genoeg is voor een Elfstedentocht.

Als laatste training hebben we de Dutch Mountain Trail op het oog. Zeven bergjes in Limburg, ruim 100 km. Maar wanneer dat zal zijn zal nog wel even onzeker blijven. 

Morgen even wandelen met Moeders, kan zij ook even van de sneeuw genieten, en zaterdag staat samen met Carolien de 'trage tocht Doorn' op het programma. Daarover later meer. 

 

En dan is er sneeuw ..

Za 6-2-21

Bij Ma geweest. Gewoon op haar kamer deze keer. Met echte Limburgse vlaai. Alles goed daar. En daarvoor nog even kattenmanden opgehaald bij mijn zus voor een zieke kat zonder vervoer. En op bezoek bij de zieke kat die weer wat opknapte. Dus staat de mand daar nu voor het geval dat bezoek aan de dierenarts alsnog nodig is. 

Zo 7-2-21

En daar is de sneeuw dan. Je mist altijd wat je niet hebt. Totdat dat weer gewoon wordt en je weer eens iets anders verlangt. Herkenbaar of niet? Maar ondanks dit gezegd hebbend, genieten we ervan. En dus maken we een ommetje. Via een omweg naar de Plus. Even alles kopen voor de shakshuka voor de avond.  Tegenwoordig met de 'ommetjes' app. Een een soort competitie met Wim en Peter. Wel lollig. 

Stroomstoring. En de kachel stond nog maar op 18 graden. Dan koelt de boel snel af. Snel handelen, want het was nog licht. Gasfles opgezocht, met brander, want we koken via inductie, en een benzinelamp die behalve heel veel licht ook veel warmte geeft. Die houdt de zolder, de goed geïsoleerde zolder, wel warm, zeker als daar de kachel gebrand heeft in verband met de yoga. En daarna .... Brandde het licht weer. Ach, goede oefening. Ook de kaarsen laten staan is dus handig. De ledlantarens zijn handig en de opgeladen  externe batterijen ook. 

    

Tao Te Tjing, tekst 38

Innerlijke kracht.

De een is zich niet bewust van zijn goedheid.

Hij is gewoon een goed mens.

De ander probeert constant om goede daden te verrichten.

Daardoor is hij nog geen goed mens.

De een lijkt vrijwel niets te doen, toch wordt al het werk volbracht.

De ander is constant druk, terwijl toch veel niet af komt.

Menselijke mensen lijken niets te doen.

Rechtvaardige mensen zijn druk.

Formele mensen leggen hun regels op.

Als er niet wordt geluisterd, gebruiken ze geweld.

Daarom, zodra de Tao verdwenen is, komt de innerlijke kracht.

Zodra de innerlijke kracht verdwenen is, komt de menselijkheid.

Zodra de menselijkheid verdwenen is komt de rechtvaardigheid.

Zodra de rechtvaardigheid verdwenen is, komen de regels.

Als mensen zich aan de regels houden zijn ze trouw,

maar wanorde ligt op de loer.

Kennis is als een bloem en het begin van onwetendheid.

Daarom kiest een wijze voor de binnenkant en niet voor de schil,

voor de vrucht en niet voor de bloem.

Daarom verwijdert hij de buitenkant en kiest de binnenkant.

© 2020 George Burggraaff, Roeland Schweitzer

Perfect toetje en terug in Rotterdam ...

Gisteren eindelijk een perfecte winterdag. 10 granden en zon. Dat maakte toch wel wat goed. We waren naar Voerendaal gegaan om net even een ander stukje te zien. Kortom, heerlijk. Op de terugweg naar Schin op Geul een vlaai gekocht, want ja, de horeca is dicht maar je kan niet terug zonder er één gegeten te hebben.

En vandaag terug naar Rotterdam. Vroeg op voor ons doen. Acht uur. Want de uitchecktijd was 10.00 uur. Roshi vond het geweldig, dat inpakken van de auto. En toen met redelijk droog weer terug.

Roshi begon nogal zenuwachtig te bewegen op de terugweg. Keek naar achteren, in de auto in plaats van op schoot te liggen. Wat bleek, ze moest poepen. De kattenbak was onder van alles bedolven. Aiiii. Maar het moest, zei ze. Ik houd het niet meer. Toch spannend zo'n reis in de spaceshuttle Enterprise. Ze poepte dus op het plaid, die ter bescherming op mijn schoot lag. Mooie keutels. Stinken, gelijk een stukje raam open. Gelukkig was er een tankstation waar we konden stoppen en waar we ons konden ontlasten van de ontlasting. 

Verder een rustige tocht 😀

En nu thuis. De gebruikelijke dingen om te doen. En blij met het huis. Het heeft bijna niet gelekt, de buurvrouw is ondergelopen door een verstopte riolering toen ze er niet was. Kortom, alles best wel goed. En Pjotr, onze gast aan tafel kater, was ook blij weer onze lekkere brokjes te kunnen nuttigen.