Vandaag was het Marianne dag. Wat een toeval, beide in Maastricht zijn. Wij op weg naar Houthem Sint-Gerlach en Marianne daaruit vertrekkend. Alhoewel, toeval bestaat niet. Zie de foto's voor een impressie. Heerlijk door Maastricht gelopen en bij Délifrance koffie to go gekocht. En op het Vrijthof op de trappen van een vaag monument opgedronken. En een jong stel op de hoogte gesteld van onze avonturen. Het boekje van de 'dutch mountains' werd gefotografeerd. Het waren sportieveling die gisteren gemountainbiked hadden. Hij leefde in Cannes en ging heel vaak heen er weer. De eerste keer nog met negatieve test en daarna geloofde hij het wel. Prima te belopen dus. Controle nul.
Maar terug naar Marianne. Zij is natuurlijk mijn grote voorbeeld. Zij is namelijk van de leeftijd minus 1 jaar dat wij onze laatste grote Camino willen gaan lopen. En dat is best een ding. Ondanks dat we geestelijk geen dag ouder worden gaat het lichaam wel eens protesteren tegen de regimes die wij het opleggen. En Marianne gaat, nu ze in Eijsden is aangeland even terug om haar prikken te halen, even uit te rusten en dan terug naar Maastricht om te lopen. En via haar blog kan ik dan lezen hoe dat gaat op de door mij niet genoemde leeftijd. Kortom, ik ga mijn held volgen. En als Hetty en ik hard lopen halen we haar wellicht nog in, want ook wij gaan eind mei onze tocht vervolgen.
Nadat wij Marianne hadden uitgezwaaid, op weg naar Sint Gerlach. Heerlijk weer. Picknicken tussen de brandnetels, wat wil een mens nog meer. En bij aankomst het Hunderdwasserhuis van de McDonald stichting bewonderen, tegenover ons hotelletje waar we een leuk arrangementje konden scoren via Fletcher. Morgen de kerk bekijken, op zoek naar het heilige zand. Plasticzakje mee om dit wondermiddel mee naar huis te nemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Vergeet niet je naam onder je bericht te zetten!