De Marianne ontmoet! Dag 7 alweer, op de terugweg. 22 april 2021

Vandaag was het Marianne dag. Wat een toeval, beide in Maastricht zijn. Wij op weg naar Houthem Sint-Gerlach en Marianne daaruit vertrekkend. Alhoewel, toeval bestaat niet. Zie de foto's voor een impressie. Heerlijk door Maastricht gelopen en bij Délifrance koffie to go gekocht. En op het Vrijthof op de trappen van een vaag monument opgedronken. En een jong stel op de hoogte gesteld van onze avonturen. Het boekje van de 'dutch mountains' werd gefotografeerd. Het waren sportieveling die gisteren gemountainbiked hadden. Hij leefde in Cannes en ging heel vaak heen er weer. De eerste keer nog met negatieve test en daarna geloofde hij het wel. Prima te belopen dus. Controle nul.

Maar terug naar Marianne. Zij is natuurlijk mijn grote voorbeeld. Zij is namelijk van de leeftijd minus 1 jaar dat wij onze laatste grote Camino willen gaan lopen. En dat is best een ding. Ondanks dat we geestelijk geen dag ouder worden gaat het lichaam wel eens protesteren tegen de regimes die wij het opleggen. En Marianne gaat, nu ze in Eijsden is aangeland even terug om haar prikken te halen, even uit te rusten en dan terug naar Maastricht om te lopen. En via haar blog kan ik dan lezen hoe dat gaat op de door mij niet genoemde leeftijd. Kortom, ik ga mijn held volgen. En als Hetty en ik hard lopen halen we haar wellicht nog in, want ook wij gaan eind mei onze tocht vervolgen. 

Nadat wij Marianne hadden uitgezwaaid, op weg naar Sint Gerlach. Heerlijk weer. Picknicken tussen de brandnetels, wat wil een mens nog meer. En bij aankomst het Hunderdwasserhuis van de McDonald stichting bewonderen, tegenover ons hotelletje waar we een leuk arrangementje konden scoren via Fletcher. Morgen de kerk bekijken, op zoek naar het heilige zand. Plasticzakje mee om dit wondermiddel mee naar huis te nemen.

Voor meer foto's klik hier. En scroll naar onder.

Toch weer verder dan gedacht, Noorbeek-Maastricht, 21 april 2021, dag 6

Lekker ontbijt halen, bij Fletcher echt lekker. Voor ons doen vroeg. We hadden een time slot wederom. Nu voor 8 uur. De eerste. Relaxed ontbijten en gaan. Onderweg liet Hetty haar telefoon 2 keer vallen. Daarmee haar gemiddelde boven de 1 brengend. Dat gaat natuurlijk een keer verkeerd op die stenen ondanks de redelijk stevige bescherming. Wat ze doet is haar telefoon in haar vest zonder zakken stoppen. Die kan door de rugzak riem dan als zak dienst doen. Maar dan maakt ze haar rugzak los, en dan valt de telefoon door het vest heen. Dat is trouwens niet haar schuld maar de schuld van de mannelijke ontwerpers van vrouwenloopbroeken die daar geen fatsoenlijke zakken in maken. En ook van de mannelijke vestenmakers 😀.

Maar niet getreurd, de zon schijnt, de omgeving is prachtig, en het pad is moeilijk. 

Ergens staat een bordje looppad naar Mheer, spontaan nemen we die. Mooi! Er hebben alleen weinig mensen gelopen. Het pad wordt steeds meer gras, en het gras wordt steeds langer. Een déjà vu ... De Camino van 2019 met Peter en Wim. Lang en nat gras. Ik geef Hetty, die nu ook op open schoenen loopt, een spoedcursus 'silly walks' zoals ontwikkeld door de genieën van Monty Python. Je trekt je voeten hoog op, en zet ze vervolgens vanuit die grote hoogte plat op de grond. Nog meer déjà vu, de weg verdwijnt en prikkeldraad verschijnt. Dus over het prikkeldraad en verder, en om uit het terrein te komen nog eens. Goed, gelukt. Nu zien we het kasteel van Mheer. Maar we slaan de andere kant op. Maar Hetty wil toch even kijken. Ik voorspel dat ze hier spijt van krijgt ... Extra kilometer. Maar goed, het gaat goed, Hetty loopt als een hinde, ik sukkel er wat achteraan. Blijft dat zo goed gaan? Het pad is moeilijk. Vele steentjes, echt lastig en vermoeiend voor de voeten. Dat wreekt zich op het eind wellicht? 

De helden raken zo omstreeks de 18 km wel vermoeid, het worden er 26,5 met ook nog behoorlijk wat hoogtemeters. Het blijft mooi. Eysden voorbij, zou Marianne hier niet naar toe gaan vraag ik aan Hetty, geen idee, zegt ze. 

We hopen op een koffie to go, onze eigen koffie is al lang op. Het wordt wel zwaarder. Dan komen we Maastricht binnen, een stad. Hetty is enthousiast over allerlei gebouwen en de kleding van de vrouwen.

We naderen de Green Elephant. Een leuke eco lodge met vegetarisch en veganistisch eten. En waar je goedkoop een bed kan huren. En ook een paar kamers, die nemen wij. Nou ja, 1 dan. En nemen wit bier en chardonnay. En vegan hapjes, heerlijke snacks. En natuurlijk een vegan seaweed hamburger, met heerlijke frieten en een quiche. Met lekker veel vegan mayonaise. En nog meer bio Gulpen witbier. Kijk, daar knap je van op. Lekkere douche en dan lui naar YouTube kijken op TV, naar mijn eigen geweldige kanaal Advaita Nederland Music. Wat leuk zo dat dat allemaal kan. Nu lekker slapen.

Slenaken - Noorbeek, 20 april 2021, dag 5

Na een goede nachtrust, alleen in de nacht een lichte hoofdpijn voor mij (eerste keer weer eens bier en wijn?) stonden we goed op. Wel wat stijf maar we hadden niet anders verwacht. Het buffet was er, met time slots, wij konden om 9.20 uur. Even bijkomen eerst. Het ontbijt smaakte uitstekend. Aangezien de koffiekannetjes op waren kregen we de hele kan mee. Mooi de rest in de thermoskan gegooid voor onderweg.

De route is wederom geweldig mooi, beekjes vergissen zich soms en doen alsof ze ons pad zijn en de hoogtemeters stapelen zich op. Picknicken doen we liggend in het gras met de meegenomen koffie en chocolade en wasa crackers high fiber met 'kaas' vulling. Het leven lacht ons toe. We kunnen pas om 3 uur in de Fletcher hotelkamer dus geen haast. Fletcher heeft soms mooie aanbiedingen via de mail.

Fletcher had koffie 'to go' met abrikozenvlaai met slagroom. Of we aan de lijn waren? Nee hoor, we lopen zei ik. En uit onze 2 stukken vlaai zouden er wel ruim 3 in Holland gehaald kunnen worden. Met lekker veel slagroom. 

Lekker gedoucht nu en het eten is om half zeven klaar. Met een weizenbier en voor Hetty een 0.0 witbier. Niet slecht hier. Wel vroeg naar bed. Morgen een 25-er op het programma.

Beetje langer dan gedacht, 19 april 2021, dag 4

Een heerlijk ontbijt van onze gastheer. Lekkere verse broodjes, perfect gekookt eitje en koffie met een sapje. En een aardige gastheer. Hij bleek in Duitsland de darshan van Mutter Meeras te volgen zo af en toe. Altijd goed voor een gesprek. 

We gingen vrij laat weg, zeker niet met de intentie om 26,5 km en 1223 hoogte meters vanaf Eys (vanaf Trintelen zijn het er meer maar ik zette de gpx pas daar op opname) te lopen. In Gulpen deden we inkopen en kwamen daar tot de ontdekking dat we ons in de afstand vergist hadden. 6 km vanaf de start geslapen natuurlijk en een hotel veel verder weg om te gaan slapen dan gedacht.

Enigszins sacherijnig begonnen we aan onze koffie. Waarna Hetty zich zo verslikte dat ze de koffie in het rond spuugde. Na 5 minuten kwam ze tot bedaren. Omdat we dachten een kleine afstand te lopen waren we aan de late kant. Langzamerhand werd duidelijk hoe moeilijk de route liep en hoeveel hoogte verschillen er in zaten. Omdat Hetty dacht dat dit een korte afstand zou zijn had ze de Keen sandalen uit het vet gehaald om te proberen. Dus weer omwisselen of niet? Uiteindelijk was het een geslaagd experiment. 

Het weer was mistig, erg mooi, beetje gespetter maar in de middag steeds beter weer en een avondzonnetje.

En een mijlpaal deze dag. Hetty heeft voor het eerst in haar leven 2 dagen achter elkaar een 25 plusser gelopen en ik ben dit jaar de 1000 km voorbij in april! 

Tijdens het wandelen belden ze op vanuit het hotel. We waren pas om 7 uur binnen. Ze belden vanuit het hotel. Wilden we eten? Want de keuken sloot om 8 uur. Dat lukte dus. Eenvoudig hotel, met ontbijt erbij, leuke kamer, douche op de gang. Voor pelgrims geen probleem natuurlijk.

Verder: ik heb een wijntje meegenomen, maar een kleintje, de rugzak is al zwaar. Waar is Wim als je hem nodig hebt? En ze hebben hier lekker Trappistenbier Wit. 

Morgen uitslapen en lekker op het gemak een 20 minner lopen.

1220 hoogtemeters (dag 3), 18 april 2021

Waren we eerst alleen illegaal in Duitsland nu ook in België. We kwamen via Duitsland naar het drielandenpunt en vertrokken daarvandaan weer via België. Konden we ook niets aan doen. We hebben onze contacten beperkt en alleen met de Nederlanders aldaar gepraat.

Vanochtend na een lekker ontbijt van Koos en Marie vanuit Lemiers vertrokken. Geanimeerde gesprekken, altijd leuk. Bij de eerst helling naar het Drielandenpunt kwam een jonge knul van 28 uit Sittard ons voorbij gestoven. Een app bouwer. Na een tijdje kwamen we hem weer tegen. Hij had het koud gehad in zijn tentje die nacht. Hij was verbaast ons weer te zien. Dat we nog zo goed liepen 😂🥴 Leuke ontmoeting. 

Bij het Drielandenpunt cappuccino to go gedronken. Ik wilde eigenlijk van onze eigen koffie af maar ... Hetty wilde die bewaren voor een tweede koffiestop. Zij hoeft er niet mee te schouwen. Hetty had sowieso een goede dag en rende de bergen op. Kijken of dat zich morgen voortzet. Ik ging ook goed. Steady. 

In het dorpje Walhwieler keken we even in het kerkje waar een moderne kruisgang hing. Gemaakt door een Rotterdammer Aad de Haas in de Cunibertuskerk. Met 2 extra staties (begin met Judas verraad en aan het eind met de verrijzenis). Rome was not amused en ze moesten weg. Eeuwige roem voor de schilder natuurlijk. Maar inmiddels zijn ze weer terug!

Iets over zessen kwamen we aan bij onze vriendelijke gastheer. Samen nog even de bekerfinale bekeken, wat gegeten en toen douchen. Hij had gelukkig ook bier en Kriek over de datum, waarvoor hij ons waarschuwde. 

Trintelen bleek op het Pelgrimspad te liggen trouwens. 

Verder: een bijzonder vogeltje gezien, heel klein met een rode stip op zijn hoofdje, een dravend hert door de weilanden en een rode eekhoorn die ons bestudeerde.

En bijzonder: in Nederland 1220 hoogtemeters gelopen en er 1990 afgedaald. En bij een afstand van 24½km. 

En: Huub Stevens logeert hier ook wel eens maar betaald meer 😂

Tot slot, prachtige route. Wil je het ook doen, gebruik ook je gps via de app gpx. Want de pakkers zijn vaak niet te vinden. Of lees het boekje heel goed telkens.

Illegaal in Duitsland (dag 2), 17 april 2021

We vertrokken vanuit Rolduc fris en fruitig. En wat bleek, we ging al rap de grens over. Half gevaccineerd, helemaal in Duitsland. Even geen Limburgers. Daar had ik gisteren al weer genoeg van. Al lopend op de Wilhelmina berg op een stijl stuk kwamen we, of eigenlijk ik, 2 jonge meiden tegen, sportief gekleed. Ze lachten vriendelijk naar me, goed, en een van hen zegt tegen me, met een grote grijns, 'u kunt haar niet bijhouden hè?!'. Wat ik ook met een grote glimlach beaamde, maar God hoorde mij brommen. Dus even genoeg Limburgers gezien. Gezellig bij de buren op bezoek. 

Nu, uitrustend in Lemiers moeten we dus onze tocht beëindigen en 10 dagen in quarantaine gaan. Maar net zoals we illegaal Duitsland in lopen zo lopen we illegaal Nederland weer in.

Je passeert en loopt langs een overgebleven stukje van de Westwall (of Siegfriedlinie bij de geallieerden), een Duitse verdedigingslinie die vlak voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebouwd en meer dan 630 km lang is tussen Kleef, aan de Nederlandse grens, tot aan de Zwitserse grens. Behalve bunkers, mitrailleursnesten, prikkeldraadversperringen en mijnenvelden, waren er ook betonnen tankversperringen, die ook wel drakentanden genoemd worden. 

Mooie tocht vandaag, kijk maar naar de foto's hieronder. Lekker loop weer. Soms een koud windje. 17½ km. En het ging best goed. Eerst AH in Kerkrade bezocht, want morgen is het zondag en ons slaapadres heeft hoogst waarschijnlijk geen eten in de aanbieding. Het adres waar we nu zitten wel. Biologisch en vegetarisch. We zitten goed. En een leuke kamer met lemen muren. We werden ontvangen door een Amerikaanse uit Alaska, Mary, omdat Astrid nog niet thuis was. 

Hier wordt de Amstel Gold race gereden in de buurt, een bier dat je in Nederland niet meer kan kopen trouwens. Er is een grote anti -wielrenfiets actiegroep opgestaan om te protesteren begreep ik. Ik snap het wel. Er kwam iemand luidschreewend naar beneden fietsen ... Echt brullend. Maar ja, als je met 60km per uur fietst en er passeren wandelaars elkaar, motorrijders rijden weg ... Dan snap ik de brul (bellen zou handiger zijn) maar met 30 de helling af zou ook kunnen.

Onderweg gezellige praters ontmoet, zowel Duits als Limburgs als Hollands als Engels zijn wij machtig, we zijn altijd wel klaar voor een praatje.

Lekker gegeten met Koos en Mary, vrijwilligers die over heel de wereld zwierven maar nu in Vaals neer gaan strijken. Nu rusten en en schrijven. En de foto's selecteren voor hieronder.

De 7 summits, the dutch mointain trail, van Egelshoven naar Rolduc (dag 1)

Wat een goede dag om te beginnen in the Dutch Mountains. Wie kent het nummer van de Nits niet? Een tocht over veel natuurpaden met veel omhoog en omlaag gaan. 

Gisteren was Roshi bij Peter gebracht en voor ons doen redelijk vroeg, vertrokken we naar Eygelshoven om de eerste berg te beklimmen. Een oude steenstortberg, de Wilhelmina berg. 225 meter hoog. Vroeger afval, nu recreatie gebied. Ook snow world zit op de berg en er komt een lichtkunstwerk bovenop.

Wel even wennen die bergen, en de zwaarte van de rugzak, altijd weer meer dan tijdens de thuis trainingen. Die van mij 12 kg, met eten, drinken, fruit en ontbijt, die van Hetty was 11 kg maar die hebben we nog wat lichter gemaakt. Hetty heeft wat last van haar voeten op de lange afstanden en heeft daarom naast haar Hambags ook Keen sandalen mee. Op de lange tochten die komen gaan moet toch een van de twee thuisblijven. 

Vandaag 560 meter geklommen en bijna evenveel gedaald. En ruim 14 km gelopen. Genoeg voor vandaag. Mooi weer, dat hadden we een tijdje niet gehad op onze loopexpedities in Limburg. 

We eindigden bij Rolduc, de grote abdij uit de 12 de eeuw waar we zullen slapen. Een auberge kamer, simpel maar doeltreffend. Maaltijd bij het restaurant af te halen. 

Het is leuk om weer op pad te zijn. Deze route gaat naar Limburg waar we normaal zouden doorlopen naar België en verder. Dat wordt nu eind mei.

Op de foto's kunnen jullie even meekijken met ons.

Volg ons op Pindat! Eigenwijs op pad naar Rome, de Via Francigena.

Klik hier om naar Pindat te gaan.

We zijn overgestapt op Pindat als blog over onze reizen. Vindt ons daar en volg ons.

Foto op de Servaesbrug in Maastricht. Ons vertrekpunt eind mei.

Trage tocht Doorn

Trage tocht Doorn. Mooie tocht in de sneeuw. 

Klik hier voor de tocht als u hem ook wilt lopen.

Het was een lange tocht. Maar het ging opmerkelijk makkelijk. 23 km over sneeuw, en daardoor niet heel makkelijke paden, bleken geen probleem. Misschien door het enthousiasme over de sneeuw en vele mooie landhuizen. Mooie tocht die ons mooi op het bereikte niveau houdt. 

Meer sneeuw ... En Hetty test de ijsdikte.

 

Ommoordse Veld

Met deze prachtige sneeuw is lopen een feest. We proberen op niveau te blijven. Wanneer we weg kunnen is ongewis. 

Vandaag onze schaatsen verkocht. Ik merkte aan Hetty op de vraag wanneer we zouden schaatsen een lauwe reactie. Zeer lauw. Toen hebben we overlegd. Schaatsen wordt het niet echt meer. Dus we houden het op lopen. En kijken of de sneeuw al dik genoeg is voor een Elfstedentocht.

Als laatste training hebben we de Dutch Mountain Trail op het oog. Zeven bergjes in Limburg, ruim 100 km. Maar wanneer dat zal zijn zal nog wel even onzeker blijven. 

Morgen even wandelen met Moeders, kan zij ook even van de sneeuw genieten, en zaterdag staat samen met Carolien de 'trage tocht Doorn' op het programma. Daarover later meer. 

 

En dan is er sneeuw ..

Za 6-2-21

Bij Ma geweest. Gewoon op haar kamer deze keer. Met echte Limburgse vlaai. Alles goed daar. En daarvoor nog even kattenmanden opgehaald bij mijn zus voor een zieke kat zonder vervoer. En op bezoek bij de zieke kat die weer wat opknapte. Dus staat de mand daar nu voor het geval dat bezoek aan de dierenarts alsnog nodig is. 

Zo 7-2-21

En daar is de sneeuw dan. Je mist altijd wat je niet hebt. Totdat dat weer gewoon wordt en je weer eens iets anders verlangt. Herkenbaar of niet? Maar ondanks dit gezegd hebbend, genieten we ervan. En dus maken we een ommetje. Via een omweg naar de Plus. Even alles kopen voor de shakshuka voor de avond.  Tegenwoordig met de 'ommetjes' app. Een een soort competitie met Wim en Peter. Wel lollig. 

Stroomstoring. En de kachel stond nog maar op 18 graden. Dan koelt de boel snel af. Snel handelen, want het was nog licht. Gasfles opgezocht, met brander, want we koken via inductie, en een benzinelamp die behalve heel veel licht ook veel warmte geeft. Die houdt de zolder, de goed geïsoleerde zolder, wel warm, zeker als daar de kachel gebrand heeft in verband met de yoga. En daarna .... Brandde het licht weer. Ach, goede oefening. Ook de kaarsen laten staan is dus handig. De ledlantarens zijn handig en de opgeladen  externe batterijen ook. 

    

Tao Te Tjing, tekst 38

Innerlijke kracht.

De een is zich niet bewust van zijn goedheid.

Hij is gewoon een goed mens.

De ander probeert constant om goede daden te verrichten.

Daardoor is hij nog geen goed mens.

De een lijkt vrijwel niets te doen, toch wordt al het werk volbracht.

De ander is constant druk, terwijl toch veel niet af komt.

Menselijke mensen lijken niets te doen.

Rechtvaardige mensen zijn druk.

Formele mensen leggen hun regels op.

Als er niet wordt geluisterd, gebruiken ze geweld.

Daarom, zodra de Tao verdwenen is, komt de innerlijke kracht.

Zodra de innerlijke kracht verdwenen is, komt de menselijkheid.

Zodra de menselijkheid verdwenen is komt de rechtvaardigheid.

Zodra de rechtvaardigheid verdwenen is, komen de regels.

Als mensen zich aan de regels houden zijn ze trouw,

maar wanorde ligt op de loer.

Kennis is als een bloem en het begin van onwetendheid.

Daarom kiest een wijze voor de binnenkant en niet voor de schil,

voor de vrucht en niet voor de bloem.

Daarom verwijdert hij de buitenkant en kiest de binnenkant.

© 2020 George Burggraaff, Roeland Schweitzer

Perfect toetje en terug in Rotterdam ...

Gisteren eindelijk een perfecte winterdag. 10 granden en zon. Dat maakte toch wel wat goed. We waren naar Voerendaal gegaan om net even een ander stukje te zien. Kortom, heerlijk. Op de terugweg naar Schin op Geul een vlaai gekocht, want ja, de horeca is dicht maar je kan niet terug zonder er één gegeten te hebben.

En vandaag terug naar Rotterdam. Vroeg op voor ons doen. Acht uur. Want de uitchecktijd was 10.00 uur. Roshi vond het geweldig, dat inpakken van de auto. En toen met redelijk droog weer terug.

Roshi begon nogal zenuwachtig te bewegen op de terugweg. Keek naar achteren, in de auto in plaats van op schoot te liggen. Wat bleek, ze moest poepen. De kattenbak was onder van alles bedolven. Aiiii. Maar het moest, zei ze. Ik houd het niet meer. Toch spannend zo'n reis in de spaceshuttle Enterprise. Ze poepte dus op het plaid, die ter bescherming op mijn schoot lag. Mooie keutels. Stinken, gelijk een stukje raam open. Gelukkig was er een tankstation waar we konden stoppen en waar we ons konden ontlasten van de ontlasting. 

Verder een rustige tocht 😀

En nu thuis. De gebruikelijke dingen om te doen. En blij met het huis. Het heeft bijna niet gelekt, de buurvrouw is ondergelopen door een verstopte riolering toen ze er niet was. Kortom, alles best wel goed. En Pjotr, onze gast aan tafel kater, was ook blij weer onze lekkere brokjes te kunnen nuttigen.

Wim Witvliet overleden

 

Wim Witvliet is overleden. 100 jaar geworden. Een van de redenen om in mijn jeugd actief te bewegen. Op de schaakclub Schiebroek, nu Erasmus, trimden we ook maandagavond. Onder zijn leiding. Ik denk dat we de enige schaakclub met trimclub waren. En vriendinnen of partners liepen ook mee. Dat bewegen goed is bewees hij wel.

Ik sprak hem nog toen hij 98 was op de schaakclub. Hij stond toen net in de weekkrant de Havenloods. Hij had het schaaktoernooi geopend voor Erasmus en het schaaktoernooi geopend door tegen de jongste deelneemster te spelen. Dus we bekeken dat artikel. Het grappige was dat hij altijd op zo'n bijna 1600 elo schaakte. Maar waar anderen bij ouderdom afzakten van 2000 naar niets bleef hij gewoon altijd op hetzelfde niveau. Ook toen hij 98 was won hij bijna tegen onze ex Antiliaanse schaker die ooit in de Olympiade mee mocht doen voor de Antillen. Toch zo'n 1800 plus speler. 

En in New York, vertelde hij, sliep hij om de marathon van Rotterdam voor te bereiden en hij niet durfde te gaan slapen in zijn hotel omdat dat het hotel zo peperduur was. Dus moest hij er wakker van genieten. 

Elk jaar ging hij tot zijn negentigste naar Terschelling in zijn eentje in een klein tentje. 

En het was een feest tegen hem te schaken. Altijd lachte hij daarom. We gingen als gekken te keer en toch werd het vaak remise . Dat vond hij komisch. Eigenlijk moest ik winnen op grond van elo maar dat lukte maar niet 😀

Tot voor een paar jaar, ik denk 97, organiseerde hij nog trips naar Engeland voor de veteranen uit Nederland voor de herdenking daar. Tot hij vertelde dat hij de enige nog was die gewoon kon staan. En daar kon hij wel om lachen.

In het ziekenhuis maakten ze een foutje bij iets bij zijn oog waardoor hij een tranend oog over hield. Vond hij wel jammer.

Het ga je goed Witvliet.

Hier onder de artikelen uit de krant.

Oorlogsveteraan Willem Witvliet viert dinsdag zijn honderdste verjaardag. Dat is niet alleen een feestelijke aangelegenheid, maar ook een zeer bijzondere gebeurtenis. De Rotterdammer is namelijk de enige nog levende veteraan die aan het begin van de Tweede Wereldoorlog bij Het Haagsche Schouw tegen de Duitsers vocht.

GESCHREVEN DOOR

Peter van Drunen

Witvliet werd in januari 1940, op zijn negentiende, opgeroepen voor militaire dienst. Een paar maanden daarna vielen de Duitsers Nederland binnen. De Slag om Den Haag draaide uit op een mislukking voor het Duitse leger, maar eiste wel het leven van honderden soldaten inclusief een paar vrienden van Witvliet. "Het gebeurde plotseling. Ze waren er niet op voorbereid. Ze wilden zich eerst nog scheren, maar daar was helemaal geen tijd voor", zegt schoonzoon Sjaak Willemstein die ook al boven de zeventig is.

Sinds een aantal jaar leest Witvliet jaarlijks de namen van zijn strijdmakkers voor tijdens de Haagsche Schouw Herdenking in Leiden. 

"Niet schieten, niet schieten"

"Ik liep op een gegeven moment een schuur binnen", blikt de Rotterdammer terug. "En daar kreeg ik de schrik van mijn leven. Daar lagen twee zwaargewonde soldaten. "Alsjeblieft, niet schieten, niet schieten", riepen ze direct. Nou, dat kwam ook echt niet in me op." 

Na de Slag om Den Haag maakten de Duitsers Witvliet tot krijgsgevangene. "Maar dat stelde niet veel voor, want de krijgsgevangenen moesten alleen op de kazerne blijven", zegt schoonzoon Willemstein.

Na de oorlog werkte Witvliet jarenlang als technisch hoofdambtenaar bij het gemeentelijk energiebedrijf. "In die functie was hij verantwoordelijk voor het gas van Capelle aan den IJssel tot aan Hoek van Holland."

Oprichter Marathon van Rotterdam

Daarnaast zat hij in het bestuur van verschillende verenigingen. Zo organiseerde hij als bestuurslid van ProPatria het Kampioenschap van Nederland, een landelijke hardloopwedstrijd van 25 kilometer. Vanuit die rol werd hij later ook betrokken bij de oprichting van de Marathon van Rotterdam. "Harry Hofmeester van de gemeente belde Willem op met de vraag of hij een marathon kon organiseren, bedoeld om de Binnenstadsdag in Rotterdam wat meer kleur te geven. "Ja, dat kan ik, maar niet alleen", antwoordde hij en dus riepen ze de hulp in van allerlei verenigingen", zegt Willemstein.

"De eerste editie was vrij klein, maar er werd snel opgeschaald." In totaal was Witvliet zeven jaar lang bij het evenement betrokken als technisch directeur. "Het werd teveel om te combineren met zijn vaste baan, maar hij heeft toch wel wat wereldrecords meegemaakt." Daarmee refereert schoonzoon Willemstein aan de wereldrecords uit 1985 en 1988 die in Rotterdam werden gelopen.

"Hij rent achter zijn rollator"

De hele familie is dinsdag neergestreken op een locatie in het Brabantse Nieuwendijk om Witvliets verjaardag te vieren. Andere plannen konden vanwege het coronavirus niet doorgaan. "We zouden eigenlijk naar Van der Valk in Ridderkerk gaan, maar dat restaurant heeft afgebeld", zegt Willemstein. 

Door een oproep bij de Leidse lokale omroep Sleutelstad heeft Witvliet, voordat hij met zijn familie naar Brabant ging, honderden verjaardagsbrieven en - kaarten via de post ontvangen. "De brievenbus zat voor de zoveelste keer helemaal vol."

Witvliet is nog helemaal fit. Hij woont nog op zichzelf in een aanleunwoning van Humanitas in Rotterdam. Alleen zijn zicht wordt minder. "Maar hij traint nog dagelijks met gewichten. En hij loopt niet achter z'n rollator, hij rent werkelijk. Gekscherend hebben we weleens gezegd dat ie 'm rood moet verven, zoals een Formule 1-wagen. Dat rennen is wel gevaarlijk, omdat hij zo weinig ziet", zegt Willemstein. 

Witvliets geheim om in goede gezondheid oud te worden? "Normaal leven", klinkt het nuchter aan de telefoon. "Doen wat je altijd hebt gedaan en in beweging blijven. Dan gaat het vanzelf."

Willem Witvliet, één van de vijf oprichters van Rotterdam Marathon, is dinsdagavond in zijn woonplaats Rotterdam overleden. Dat heeft de atletiekvereniging PAC in Rotterdam bevestigd. Witvliet was erelid van PAC.

Witvliet woonde tot vorige week nog zelfstandig, maar was na een val overgebracht naar verpleeghuis Antonius op de Nieuwe Binnenweg. Daar is hij dinsdagavond overleden. 

Op 2 juni 2020 vierde Wim Witvliet zijn honderdste verjaardag. Dat was niet alleen een feestelijke aangelegenheid, maar ook een zeer bijzondere gebeurtenis. Tal van Rotterdammers stuurden hem een verjaardagskaart na een oproep van Stichting Dodenherdenking in Leiden. 

De Rotterdammer was namelijk de enige nog levende veteraan die aan het begin van de Tweede Wereldoorlog bij Het Haagsche Schouw tegen de Duitsers vocht.

Rondje Schin op Geul - Scheulder - Valkenburg -Walem

Het regende. De kat weigerde naar buiten te gaan en wilde alleen maar in de deuropening zitten maar er zeker niet door. Wij wel natuurlijk. We hadden ontdekt dat het om 12.00 droog zou worden voor een langere tijd. En wachten rustig af. En daarna maakten we een mooie rondje langs de Geul en dan naar Scheulder en zo via Valkenburg weer terug naar Walem. Goed weer maar in het laatste half uur nog een bui. Het mocht de pret niet drukken. Beste weer tot nog toe. 

Dinsdag 2 februari 2021, Ubachsberg

 

Gisteren was een niet loop dag. Hetty naar een nichtje en ik liep nog ommetje naar de 3 heiligen hier in de buurt.

Eergisteren waren we tijdens de wandeling gebeld door de zorg. Ma was gevallen in de nacht. Maar zelf weer in bed gaan liggen. De dokter dacht voor de zekerheid toch even een scan te moeten maken in verband met de hoofdwond en zo geschiedde. Laidina van de zorg ging mee met de ziekenauto. Wij waren aan hier en mijn zus was ook ergens aan de wandel. Pluimpje voor Humanitas. Goed geregeld. Alles was in orde trouwens.

De dag erna ging mijn zus met moeders naar het oogziekenhuis. Om te kijken of behandeling nog mogelijk is. Een week daarvoor was geconstateerd dat mijn moeder nog 20 en 5 procent zicht heeft. Vandaar dat alles zo donker lijkt. Ik dacht aan de beroerte die een deel van het zicht wegneemt versterkt met staar aan het niet geopereerde oog. Maar het blijkt maculadegeneratie te zijn met nog een onregelmatig netvlies. Injecties in het oog en dan kijken of dat helpt of minimaal stabiliseert zodat ze niet blind wordt. 

Ik kreeg haar aan de telefoon omdat ze me wilde spreken. Het had best wel pijn gedaan. En ze was moe dus ging vroeg naar bed. 

De 2 zussen van mijn moeder hebben hetzelfde probleem. Een genetisch probleem. De dokter raadde mijn zus aan het goed in de gaten te houden. Want zij, en ik, zullen het waarschijnlijk ook krijgen.

Maar vandaag op weg naar Ubachsberg deden mijn ogen het nog goed. Het weer viel mee. En aldaar bij het medisch centrum stonden stoeltjes buiten. Omdat mensen binnen niet met meer dan 3 mogen zijn. Dus wij gingen lekker zitten op onze coronastoeltjes, droog en uit de wind, een een toilet binnen. Met eigen koffie en mueslibrood. Een aardige kerel van bijna onze leeftijd sprak ons aan. En al snel was duidelijk dat hij ook de Camino had gelopen vanaf Sint Jean Pied de Port. Door de gezelligheid hielden we onze langste pauze tot nu toe, een heel uur. Wat praat dat altijd makkelijk met lopers. Ook over wandeltocht naar Israël praten we, waar hij nog in de kibboets gewerkt had. Hij vertelde ons over zijn laatste tocht, de vrij nieuwe trail 'dutch mountains'. Gelijk opgezocht en Hetty is helemaal enthousiast. Voor het voorjaar, als laatste trainingssessie, voor de andere tocht. Zo leer je veel van elkaar. Vanuit Kerkrade ongeveer. En daar kennen we een paar leuke mensen. 

En toen terug. Ff lekker aan de port nu met wat toastjes, en dan douchen. 

Tot zover ....

Zondag 31 januari 2021, het prinsenpaar 2022 op stap

Gisterenavond hebben wij ons vermaakt met Lennette van Dongen op TV. Over ouder worden als vrouw. Erg leuk. En daarna de kat uitgelaten. In de snijdende kou. Met het rode lampje. Waarom? De kat is in een vreemde omgeving. Eerst is zij uitgelaten aan de lijn. Lastig met een kat, want die wil langs en door hagen, maar noodzakelijk om de omgeving te verkennen. Daarna zonder lijn. Maar in het donker zie je dan niet waar ze is. Ze krijgt dan aan haar tuigje een rood fietslampje. Als ze dan de weg kwijt zou raken en ik zoek haar zie ik haar. Ik hoef alleen maar te kijken of ik ergens een rood schijnsel zie of een rood lampje. Dat licht ze je zo 100 meter ver. Ik heb een filmpje toegevoegd.

En vandaag op pad voor een rondwandeling van 16 km. Die altijd iets langer worden door even een stadje te bekijken of een verkeerd weggetje in te slaan. Hele leuke route. Lekker op en neer en eindelijk droog weer! We kwamen eerst langs een huis waar het carnaval voor 2022 wordt voorbereid. De man van het huis die de foto van ons maakte zag het dit jaar niet meer gebeuren. 

Gelukkig konden we in Gulpen een coffee to go scoren. Ook vastgelegd.

Zaterdag 30 januari 2021, sneeuw

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Na dagen van regen is het eindelijk droog in Nederland ... Behalve hier 😀. Sneeuw. Overvolle beken. Misschien zijn eindelijk mijn smeekbeden voor sneeuw verhoord. Pas op met je je wenst. De 'law of attraction' werkt wel, maar altijd anders dan je denkt.

Kortom, sneeuw. Gisteren regen, we zaten gezellig bij amalesh en Maryancka bij het houtvuur met een heerlijk zelfgebakken apfelstrudel. Vandaag echter ... De kat kijkt wat mistroostig naar buiten.

We hebben de kat getraind, aan de lijn, en ze kent inmiddels de omgeving en kan met roodlicht in de avond naar buiten en nu zelf in de ochtend zonder lichtje. Maar ze wil niet. Ze kijkt liever achter het glas naar de hondjes.

Voordat we vertrokken wilde we nog een kopje koffie nuttigen. Daarvoor had ik in een koffiekan van het koffiezetapparaat soyamelk met geconcentreerde kokusmelk gedaan om in de magnetron op te warmen om daarna op te kloppen en bij de sterke koffie te gooien. Ik pakte de koffiekan uit de magnetron, geheel opgewarmd, en .... de koffiekan valt uit elkaar en het geheel spat uit elkaar. 

Eerst het glas opgeruimd, en de melk, en daarna nieuwe koffiemelk gemaakt.

Ondanks de sneeuw zijn we vertrokken voor een wandeling. Beetje koud wel. Maar toch gedaan. Best wel OK. Morgen ook hier droog, dan gaan we iets vroeger en iets langer.

Donderdag 28 januari 2021, regen en Valkenburg

(Tulpen ter herdenking van de bevrijding door het rode leger van Auschwitz in Valkenburg)

Vandaag opstaan en zien dat het grijs is en aan je regenwater voelen dat het grijs blijft. Dus wat ga je dan doen? Lopend boodschappen doen in Valkenburg. Maar de kleine wegen selecteren maar de blubberpaden vermijden. En ... de regensokken testen. Doen ze waar voor betaald is? En de resultaten zien van het waterdicht maken van de af te ritsen pijpen. Benieuwd dus. 

De sokken, hier beetje aan het drogen, hielden zich goed. Ik had er wollen sokjes in voor het comfort, en ja, ik had droge voeten. Nou kan het nog harder regenen en ik ben niet in een grote plas gaan staan. Maar ... So far so good. 

Dan de pijpen van de afritsbroek. Ik had ze gewassen met vloeistof van het Kruidvat eigen merk, waterdichtmaakspul. Vol verwachting. De poncho's lieten het water op de onderkant van de broek druppelen en ... ze werden nat, ook aan de binnenkant. Kortom, experiment mislukt. 

In Valkenburg naar de AH, met de grote rugzakken en poncho's. Ook weer even oefenen. En daarna naar de schoenmaker. In de rij, was onwezenlijk druk bij deze essentiële winkel. Hetty was het vet voor haar bergschoenen vergeten. 

Toen Valkenburg bekeken. Veel leuker in coronatijd dan zonder. Weinig mensen, veel mooie gebouwen, kerken en rivier. 

En toen terug voor thee, koffie en zo dadelijk de port!