De Marianne ontmoet! Dag 7 alweer, op de terugweg. 22 april 2021

Vandaag was het Marianne dag. Wat een toeval, beide in Maastricht zijn. Wij op weg naar Houthem Sint-Gerlach en Marianne daaruit vertrekkend. Alhoewel, toeval bestaat niet. Zie de foto's voor een impressie. Heerlijk door Maastricht gelopen en bij Délifrance koffie to go gekocht. En op het Vrijthof op de trappen van een vaag monument opgedronken. En een jong stel op de hoogte gesteld van onze avonturen. Het boekje van de 'dutch mountains' werd gefotografeerd. Het waren sportieveling die gisteren gemountainbiked hadden. Hij leefde in Cannes en ging heel vaak heen er weer. De eerste keer nog met negatieve test en daarna geloofde hij het wel. Prima te belopen dus. Controle nul.

Maar terug naar Marianne. Zij is natuurlijk mijn grote voorbeeld. Zij is namelijk van de leeftijd minus 1 jaar dat wij onze laatste grote Camino willen gaan lopen. En dat is best een ding. Ondanks dat we geestelijk geen dag ouder worden gaat het lichaam wel eens protesteren tegen de regimes die wij het opleggen. En Marianne gaat, nu ze in Eijsden is aangeland even terug om haar prikken te halen, even uit te rusten en dan terug naar Maastricht om te lopen. En via haar blog kan ik dan lezen hoe dat gaat op de door mij niet genoemde leeftijd. Kortom, ik ga mijn held volgen. En als Hetty en ik hard lopen halen we haar wellicht nog in, want ook wij gaan eind mei onze tocht vervolgen. 

Nadat wij Marianne hadden uitgezwaaid, op weg naar Sint Gerlach. Heerlijk weer. Picknicken tussen de brandnetels, wat wil een mens nog meer. En bij aankomst het Hunderdwasserhuis van de McDonald stichting bewonderen, tegenover ons hotelletje waar we een leuk arrangementje konden scoren via Fletcher. Morgen de kerk bekijken, op zoek naar het heilige zand. Plasticzakje mee om dit wondermiddel mee naar huis te nemen.

Voor meer foto's klik hier. En scroll naar onder.

Toch weer verder dan gedacht, Noorbeek-Maastricht, 21 april 2021, dag 6

Lekker ontbijt halen, bij Fletcher echt lekker. Voor ons doen vroeg. We hadden een time slot wederom. Nu voor 8 uur. De eerste. Relaxed ontbijten en gaan. Onderweg liet Hetty haar telefoon 2 keer vallen. Daarmee haar gemiddelde boven de 1 brengend. Dat gaat natuurlijk een keer verkeerd op die stenen ondanks de redelijk stevige bescherming. Wat ze doet is haar telefoon in haar vest zonder zakken stoppen. Die kan door de rugzak riem dan als zak dienst doen. Maar dan maakt ze haar rugzak los, en dan valt de telefoon door het vest heen. Dat is trouwens niet haar schuld maar de schuld van de mannelijke ontwerpers van vrouwenloopbroeken die daar geen fatsoenlijke zakken in maken. En ook van de mannelijke vestenmakers 😀.

Maar niet getreurd, de zon schijnt, de omgeving is prachtig, en het pad is moeilijk. 

Ergens staat een bordje looppad naar Mheer, spontaan nemen we die. Mooi! Er hebben alleen weinig mensen gelopen. Het pad wordt steeds meer gras, en het gras wordt steeds langer. Een déjà vu ... De Camino van 2019 met Peter en Wim. Lang en nat gras. Ik geef Hetty, die nu ook op open schoenen loopt, een spoedcursus 'silly walks' zoals ontwikkeld door de genieën van Monty Python. Je trekt je voeten hoog op, en zet ze vervolgens vanuit die grote hoogte plat op de grond. Nog meer déjà vu, de weg verdwijnt en prikkeldraad verschijnt. Dus over het prikkeldraad en verder, en om uit het terrein te komen nog eens. Goed, gelukt. Nu zien we het kasteel van Mheer. Maar we slaan de andere kant op. Maar Hetty wil toch even kijken. Ik voorspel dat ze hier spijt van krijgt ... Extra kilometer. Maar goed, het gaat goed, Hetty loopt als een hinde, ik sukkel er wat achteraan. Blijft dat zo goed gaan? Het pad is moeilijk. Vele steentjes, echt lastig en vermoeiend voor de voeten. Dat wreekt zich op het eind wellicht? 

De helden raken zo omstreeks de 18 km wel vermoeid, het worden er 26,5 met ook nog behoorlijk wat hoogtemeters. Het blijft mooi. Eysden voorbij, zou Marianne hier niet naar toe gaan vraag ik aan Hetty, geen idee, zegt ze. 

We hopen op een koffie to go, onze eigen koffie is al lang op. Het wordt wel zwaarder. Dan komen we Maastricht binnen, een stad. Hetty is enthousiast over allerlei gebouwen en de kleding van de vrouwen.

We naderen de Green Elephant. Een leuke eco lodge met vegetarisch en veganistisch eten. En waar je goedkoop een bed kan huren. En ook een paar kamers, die nemen wij. Nou ja, 1 dan. En nemen wit bier en chardonnay. En vegan hapjes, heerlijke snacks. En natuurlijk een vegan seaweed hamburger, met heerlijke frieten en een quiche. Met lekker veel vegan mayonaise. En nog meer bio Gulpen witbier. Kijk, daar knap je van op. Lekkere douche en dan lui naar YouTube kijken op TV, naar mijn eigen geweldige kanaal Advaita Nederland Music. Wat leuk zo dat dat allemaal kan. Nu lekker slapen.

Slenaken - Noorbeek, 20 april 2021, dag 5

Na een goede nachtrust, alleen in de nacht een lichte hoofdpijn voor mij (eerste keer weer eens bier en wijn?) stonden we goed op. Wel wat stijf maar we hadden niet anders verwacht. Het buffet was er, met time slots, wij konden om 9.20 uur. Even bijkomen eerst. Het ontbijt smaakte uitstekend. Aangezien de koffiekannetjes op waren kregen we de hele kan mee. Mooi de rest in de thermoskan gegooid voor onderweg.

De route is wederom geweldig mooi, beekjes vergissen zich soms en doen alsof ze ons pad zijn en de hoogtemeters stapelen zich op. Picknicken doen we liggend in het gras met de meegenomen koffie en chocolade en wasa crackers high fiber met 'kaas' vulling. Het leven lacht ons toe. We kunnen pas om 3 uur in de Fletcher hotelkamer dus geen haast. Fletcher heeft soms mooie aanbiedingen via de mail.

Fletcher had koffie 'to go' met abrikozenvlaai met slagroom. Of we aan de lijn waren? Nee hoor, we lopen zei ik. En uit onze 2 stukken vlaai zouden er wel ruim 3 in Holland gehaald kunnen worden. Met lekker veel slagroom. 

Lekker gedoucht nu en het eten is om half zeven klaar. Met een weizenbier en voor Hetty een 0.0 witbier. Niet slecht hier. Wel vroeg naar bed. Morgen een 25-er op het programma.

Beetje langer dan gedacht, 19 april 2021, dag 4

Een heerlijk ontbijt van onze gastheer. Lekkere verse broodjes, perfect gekookt eitje en koffie met een sapje. En een aardige gastheer. Hij bleek in Duitsland de darshan van Mutter Meeras te volgen zo af en toe. Altijd goed voor een gesprek. 

We gingen vrij laat weg, zeker niet met de intentie om 26,5 km en 1223 hoogte meters vanaf Eys (vanaf Trintelen zijn het er meer maar ik zette de gpx pas daar op opname) te lopen. In Gulpen deden we inkopen en kwamen daar tot de ontdekking dat we ons in de afstand vergist hadden. 6 km vanaf de start geslapen natuurlijk en een hotel veel verder weg om te gaan slapen dan gedacht.

Enigszins sacherijnig begonnen we aan onze koffie. Waarna Hetty zich zo verslikte dat ze de koffie in het rond spuugde. Na 5 minuten kwam ze tot bedaren. Omdat we dachten een kleine afstand te lopen waren we aan de late kant. Langzamerhand werd duidelijk hoe moeilijk de route liep en hoeveel hoogte verschillen er in zaten. Omdat Hetty dacht dat dit een korte afstand zou zijn had ze de Keen sandalen uit het vet gehaald om te proberen. Dus weer omwisselen of niet? Uiteindelijk was het een geslaagd experiment. 

Het weer was mistig, erg mooi, beetje gespetter maar in de middag steeds beter weer en een avondzonnetje.

En een mijlpaal deze dag. Hetty heeft voor het eerst in haar leven 2 dagen achter elkaar een 25 plusser gelopen en ik ben dit jaar de 1000 km voorbij in april! 

Tijdens het wandelen belden ze op vanuit het hotel. We waren pas om 7 uur binnen. Ze belden vanuit het hotel. Wilden we eten? Want de keuken sloot om 8 uur. Dat lukte dus. Eenvoudig hotel, met ontbijt erbij, leuke kamer, douche op de gang. Voor pelgrims geen probleem natuurlijk.

Verder: ik heb een wijntje meegenomen, maar een kleintje, de rugzak is al zwaar. Waar is Wim als je hem nodig hebt? En ze hebben hier lekker Trappistenbier Wit. 

Morgen uitslapen en lekker op het gemak een 20 minner lopen.

1220 hoogtemeters (dag 3), 18 april 2021

Waren we eerst alleen illegaal in Duitsland nu ook in België. We kwamen via Duitsland naar het drielandenpunt en vertrokken daarvandaan weer via België. Konden we ook niets aan doen. We hebben onze contacten beperkt en alleen met de Nederlanders aldaar gepraat.

Vanochtend na een lekker ontbijt van Koos en Marie vanuit Lemiers vertrokken. Geanimeerde gesprekken, altijd leuk. Bij de eerst helling naar het Drielandenpunt kwam een jonge knul van 28 uit Sittard ons voorbij gestoven. Een app bouwer. Na een tijdje kwamen we hem weer tegen. Hij had het koud gehad in zijn tentje die nacht. Hij was verbaast ons weer te zien. Dat we nog zo goed liepen 😂🥴 Leuke ontmoeting. 

Bij het Drielandenpunt cappuccino to go gedronken. Ik wilde eigenlijk van onze eigen koffie af maar ... Hetty wilde die bewaren voor een tweede koffiestop. Zij hoeft er niet mee te schouwen. Hetty had sowieso een goede dag en rende de bergen op. Kijken of dat zich morgen voortzet. Ik ging ook goed. Steady. 

In het dorpje Walhwieler keken we even in het kerkje waar een moderne kruisgang hing. Gemaakt door een Rotterdammer Aad de Haas in de Cunibertuskerk. Met 2 extra staties (begin met Judas verraad en aan het eind met de verrijzenis). Rome was not amused en ze moesten weg. Eeuwige roem voor de schilder natuurlijk. Maar inmiddels zijn ze weer terug!

Iets over zessen kwamen we aan bij onze vriendelijke gastheer. Samen nog even de bekerfinale bekeken, wat gegeten en toen douchen. Hij had gelukkig ook bier en Kriek over de datum, waarvoor hij ons waarschuwde. 

Trintelen bleek op het Pelgrimspad te liggen trouwens. 

Verder: een bijzonder vogeltje gezien, heel klein met een rode stip op zijn hoofdje, een dravend hert door de weilanden en een rode eekhoorn die ons bestudeerde.

En bijzonder: in Nederland 1220 hoogtemeters gelopen en er 1990 afgedaald. En bij een afstand van 24½km. 

En: Huub Stevens logeert hier ook wel eens maar betaald meer 😂

Tot slot, prachtige route. Wil je het ook doen, gebruik ook je gps via de app gpx. Want de pakkers zijn vaak niet te vinden. Of lees het boekje heel goed telkens.

Illegaal in Duitsland (dag 2), 17 april 2021

We vertrokken vanuit Rolduc fris en fruitig. En wat bleek, we ging al rap de grens over. Half gevaccineerd, helemaal in Duitsland. Even geen Limburgers. Daar had ik gisteren al weer genoeg van. Al lopend op de Wilhelmina berg op een stijl stuk kwamen we, of eigenlijk ik, 2 jonge meiden tegen, sportief gekleed. Ze lachten vriendelijk naar me, goed, en een van hen zegt tegen me, met een grote grijns, 'u kunt haar niet bijhouden hè?!'. Wat ik ook met een grote glimlach beaamde, maar God hoorde mij brommen. Dus even genoeg Limburgers gezien. Gezellig bij de buren op bezoek. 

Nu, uitrustend in Lemiers moeten we dus onze tocht beëindigen en 10 dagen in quarantaine gaan. Maar net zoals we illegaal Duitsland in lopen zo lopen we illegaal Nederland weer in.

Je passeert en loopt langs een overgebleven stukje van de Westwall (of Siegfriedlinie bij de geallieerden), een Duitse verdedigingslinie die vlak voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebouwd en meer dan 630 km lang is tussen Kleef, aan de Nederlandse grens, tot aan de Zwitserse grens. Behalve bunkers, mitrailleursnesten, prikkeldraadversperringen en mijnenvelden, waren er ook betonnen tankversperringen, die ook wel drakentanden genoemd worden. 

Mooie tocht vandaag, kijk maar naar de foto's hieronder. Lekker loop weer. Soms een koud windje. 17½ km. En het ging best goed. Eerst AH in Kerkrade bezocht, want morgen is het zondag en ons slaapadres heeft hoogst waarschijnlijk geen eten in de aanbieding. Het adres waar we nu zitten wel. Biologisch en vegetarisch. We zitten goed. En een leuke kamer met lemen muren. We werden ontvangen door een Amerikaanse uit Alaska, Mary, omdat Astrid nog niet thuis was. 

Hier wordt de Amstel Gold race gereden in de buurt, een bier dat je in Nederland niet meer kan kopen trouwens. Er is een grote anti -wielrenfiets actiegroep opgestaan om te protesteren begreep ik. Ik snap het wel. Er kwam iemand luidschreewend naar beneden fietsen ... Echt brullend. Maar ja, als je met 60km per uur fietst en er passeren wandelaars elkaar, motorrijders rijden weg ... Dan snap ik de brul (bellen zou handiger zijn) maar met 30 de helling af zou ook kunnen.

Onderweg gezellige praters ontmoet, zowel Duits als Limburgs als Hollands als Engels zijn wij machtig, we zijn altijd wel klaar voor een praatje.

Lekker gegeten met Koos en Mary, vrijwilligers die over heel de wereld zwierven maar nu in Vaals neer gaan strijken. Nu rusten en en schrijven. En de foto's selecteren voor hieronder.

De 7 summits, the dutch mointain trail, van Egelshoven naar Rolduc (dag 1)

Wat een goede dag om te beginnen in the Dutch Mountains. Wie kent het nummer van de Nits niet? Een tocht over veel natuurpaden met veel omhoog en omlaag gaan. 

Gisteren was Roshi bij Peter gebracht en voor ons doen redelijk vroeg, vertrokken we naar Eygelshoven om de eerste berg te beklimmen. Een oude steenstortberg, de Wilhelmina berg. 225 meter hoog. Vroeger afval, nu recreatie gebied. Ook snow world zit op de berg en er komt een lichtkunstwerk bovenop.

Wel even wennen die bergen, en de zwaarte van de rugzak, altijd weer meer dan tijdens de thuis trainingen. Die van mij 12 kg, met eten, drinken, fruit en ontbijt, die van Hetty was 11 kg maar die hebben we nog wat lichter gemaakt. Hetty heeft wat last van haar voeten op de lange afstanden en heeft daarom naast haar Hambags ook Keen sandalen mee. Op de lange tochten die komen gaan moet toch een van de twee thuisblijven. 

Vandaag 560 meter geklommen en bijna evenveel gedaald. En ruim 14 km gelopen. Genoeg voor vandaag. Mooi weer, dat hadden we een tijdje niet gehad op onze loopexpedities in Limburg. 

We eindigden bij Rolduc, de grote abdij uit de 12 de eeuw waar we zullen slapen. Een auberge kamer, simpel maar doeltreffend. Maaltijd bij het restaurant af te halen. 

Het is leuk om weer op pad te zijn. Deze route gaat naar Limburg waar we normaal zouden doorlopen naar België en verder. Dat wordt nu eind mei.

Op de foto's kunnen jullie even meekijken met ons.