Vanaf ons mooie plekje in Monchique de bus opgezocht. Radka had het niet gehaald dus die moest ergens zonder telefoonbereik gaan overnachten hoorden we via Whatsapp. Dat verbaasde ons niets. Zij had denk ik meer dan 14 kilo bij zich, de tarp, goede slaapzak en gasbrander ed, op een persoonlijk gewicht van 54 kilo, en dan 29 km en 1100 meter stijgen en 600 meter dalen, is teveel. Zelfs voor haar. We wensten haar, toe ze digitaal weer boven water was, een goede trip en nodigde haar uit bij ons als ze soms in Nederland kwam. Ze had naast Engels en Frans ook wat Nederlands geleerd.
De bus liep volgens het schema van de app Rome2Rio en we kwamen op tijd in de grote stad Portomão aan om de trein te pakken naar Faro. In Faro checkte we in een surfhotelletje wat niet slecht was en waar we in een hoofdzakelijk veganistisch restaurant aten. Best wel gezond en ok maar in Holland zijn ze beter.
Van Faro met de trein naar Vila Real. Een verrassend dorp. Met een stratenplan als Lissabon en New York. Ik heb het op google opgezocht en de stad is door een architect zo ontworpen en na de aardbeving in Lissabon in de 18de eeuw is dit ontwerp daar overgenomen. Ook nieuw was de seriebouw van de kozijnen ed. Die zijn hele straten hetzelfde. In Lissabon en masse gemaakt en hierheen verscheept. Seriebouw hier. Heel afwijkend van de andere dorpen. En wat opvallend was waren het grote aantal toeristen en het aantal open terrassen.
Veel zeilschepen en campers leggen hier aan. De campers staat in een soort grid op kiezels. Te triest voor woorden. Maar zelf schenen de mensen er geen last van te hebben.
We hadden een fatsoenlijk hotel. In dit aardige grensdorp bleek dat we pas weg konden met de bus naar Alcoutim na 5 uur pm. De andere bus van 8 uur am was spoorloos verdwenen. Wellicht iets met carnaval te maken. Die bus werd met name voor schoolkinderen gebruikt. Hoe nu verder. Na een oproep op Facebook en meerdere tips kozen we ervoor een Ubertaxi in te zetten. Een nieuw fenomeen voor ons. Of het zou werken daar hadden we wat twijfels over. Maar vandaag, na een heerlijk ontbijtje in een café, probeerde we het. En jawel, er was een Uberchauffeur beschikbaar. Voor een redelijke prijs, 34 euro. Wij en hij accepteerden elkaar en we zagen op de mobiel dat hij begon te rijden. Een wagentje over het kaartje kwam steeds dichterbij en wij gingen naar ons hotel waar we hem besteld hadden. Het zou een Renault Megane zijn, het nummerbord stond erbij, en de chauffeur zou kaal zijn, met bril en had een waardering gekregen van zijn klanten van 4.8 op een schaal van 5. Één minuut van te voren stonden wij op en wachten hem op. En jawel, daar was hij, het wonder van de moderne tijd was geschied. Comfortabel bracht hij ons 40 km verder, en gaf ons nog 2 flesjes water en een snoepje. Wij bedankten hem hartelijk, betaald werd hij automatisch via onze creditcard. Bij het afsluiten van de app gaf ik hem 5 sterren als beoordeling en een fooi.
Onze auto stond nog mooi te wezen en we reden weg op weg naar de eerste koffiestop. Cárceres wachtte op ons. Scheen leuk te zijn. En daarna naar Toledo, waar we een extra nacht blijven om de stad goed te bekijken.
Net terug uit Cárceres. Leuk stadje.
Net buiten gegeten om een uur of 9. In t-shirt. Wel met terrasverwarming. Naar aanleiding van de weg van Sevilla naar Cárceras, het stadje zelf, de omgeving en Salamanca bezloten we volgend jaar deze tijd de Via de la Plata te gaan lopen tot Salamanca. Dus Sevilla - Salamanca, 500 km. En het jaar daarop van Salamanca naar Santiago. Ook zoiets. En we gaan hier voor trainen zoals het echt hoort. Op basis van 20 km per dag met heuvels en 10-11 kg bagage, eteninclusief eten en drinken, slaapzak en de rest. Als jullie meewillen horen we het wel.
Groet Victor en Hetty
