Furnazinhas - Vaqueiros, 13 februari 2020

Vanochtend om 9 uur op pad. En dit was het eerst wat we tegen kwamen. Een vriendelijke muilezel en een aardige man. Nu nog met jas een sjaal aan maar al snel kon de jas uitgetrokken worden en ook de broekspijpen konden worden afgeritst.

Het wordt een mooie wandeling met veel op en neer lopen, mooie bloemen en een leuke omgeving.

Om een rare kronkel uit het parcours te halen liepen wij een klein stukje over een ander prachtig pad en kwamen tot ontdekking dat dit kennelijk het oude pad was. Een beetje onbekend waarom, want het nieuwe pad lijkt toch veel onlogischer op de kaart dan het oude. We kwamen er al snel achter. We liepen door een soort sciencefiction achtige omgeving omgeven door eindeloze vlaktes van blauwe panelen, zonnepaneelvelden in aanleg. Er stond een groot bord van verboden toegang voor de poort maar daar trekken wij ons weinig van aan omdat wij anders een heel stuk terug hadden moeten omlopen en terug zouden  moeten gaan naar de onlogische route, die nu enige logica begon te krijgen. En de wereld is tenslotte van ons allemaal.

We liepen een beetje ongerust door maar kwamen erachter na een 500 meter dat er niemand te zien was. Na nog eens 500 meter liepen we op ons gemak want er was niemand. Er waren alleen maar zonnepanelen, en zonnepanelen en huisjes voor centrales en heel veel kabels. Uiteindelijk haalden wij opgelucht de finish en konden door een poort naar buiten en we hadden niemand gezien. Wij werden vergezeld door een hond en hadden even het idee dat we in science fiction terecht waren gekomen waar er niemand meer op de wereld was  behalve wij en de hond.

Er was een soort container kantoortje voor de poort en er stonden twee stoelen opgestapeld die wij keurig neergezet hebben voor het bord verboden toegang. Wij zaten tenslotte nu aan de goede kant van het hek en wij gingen daar lekker wat picknicken. Ons nog steeds verbazend over de afwezigheid van mensen, behalve wij, op de hond na de enig levende ziel. Na enige tijd suggereerde ik Hetty dat het misschien kwam omdat ze siesta hielden. Hetty dacht eigenlijk dat dat wel een beetje raar zou zijn maar het zou wel kunnen. Het bleek ook zo te zijn. Om een uur of 3  kwamen er weer allerlei auto's aanrijden die ons vrolijk zwaaiend en af en toe nog een iets toevoegends,  vast iets vriendelijks, en doorreden. Een grappig avontuur.

Daarna kwamen wij al snel in het dorpje waar we zouden slapen, omdat wij stevig doorgelopen hadden. Een kroeg met winkeltje! Hetty had enigszins last van haar rechterknie en we hebben er net een behoorlijke pot van een of ander goedje op gesmeerd. Dat had ik nog bij me van de Camino. We hebben hier een heerlijk prachtige kamer met uitzicht en genieten nu van de van de schemering die valt, oorverdovend, het  lijkt wel een beetje paars te worden als we zo naar buiten kijken en wij gaan om 7 uur hier ergens eten en ze maken iets vegetarisch voor ons. Kortom we zitten hier goed. En morgen hebben wij een korte afstand te doen. Naar een onderkomen waar wij geen idee van hebben wat het nu is en of we nou echt terecht kunnen, het zou een verbouwde school zijn en iets sociaal-cultureel. We wachten af. Voorlopig gaan we daar eens rustig naartoe lopen morgen en die rust is wel nodig omdat de dag daarna onbeschrijfelijk zwaar zal zijn. Tot zover uit het mooie dorpje... En zoals gebruikelijk hieronder de leuke foto's van vandaag inclusief natuurlijk weer een groot aantal bloemen. Als je er op klikt kan je ze vergroten.


Groet en Liefde,

Victor en Hetty