Alcoutim - Balurcos, 11 februari 2020

 Waarmee zal ik beginnen? Met hoe zwaar het was, of een mooi het was, of hoe stil het was? Hierboven de zonsopgang nu vanuit onze kamer. We zijn rustig begonnen met onze tocht. Heel rustig ontbijten en daarna nog allerlei dingen in de auto gezet en nog een paar keer om gepakt, zoals dat gaat. En vervolgens geconcludeerd, dat die rugzak toch zo verschrikkelijk veel zwaarder was dan gedacht, we hadden toch getraind met volledige bepakking. Het is ons altijd een compleet raadsel, hoe het kan dat als wij weglopen de rugzak zo zwaar is. Het weer waarmee we beginnen is prachtig. Al snel gaat de trui uit en daarna de lange broek terwijl de pijpen worden afgeritst. En de helingen worden gedwongen met op ons voorhoofd de eerste zweetdruppels.

Om er een beetje in te komen hebben we de eerste die etappe ingekort en dat kon omdat hij geweldig om liep. En na zo'n lange autorit moet je natuurlijk weer een beetje op gang komen. Kortom, we starten eenvoudig met een 9 km tochtje. Prachtig en kort, wat wil je nog meer. Maar het viel nog wel tegen. Maar na de eerste pauze ging het een stuk beter, het luie zweet was eruit en de rugzak voelde iets lichter aan. Omdat we een deel maps.me liepen, van Peter geleerd dat je altijd moet kijken of her echt hele rare dingen in het parcours zitten, kwamen we voor een hek te staan. Ik krijg allerlei flashbacks, van natte voeten en wilde honden en een gehavende verwonde Peter Weeda, maar vertelde Hetty dat er totaal niets aan de hand was. Het bleek ook meer in de trant te zijn van toen ik met Wim liep op de camino op een plek waar ze alle bomen hadden weggehaald, en dus ook het pad. Gelukkig was het maar een kleine kilometer, waarna we weer op een gewone weg kwamen, en na ook hier weer een hek beklommen te hebben zagen we hier zowaar de bordjes van de GR 13 staan, de via algarviana, en konden we vervolgens het reguliere gemarkeerde pad volgen.

Na onze slaapplaats gevonden te hebben, waar we door blaffende honden verwelkomd werden, zonder eigenaar, en onze spullen maar in één van de drie slaapkamers neergezet hebben, de slaapkamer die het meest leek op die van het plaatje, vertrokken wij op zoek naar een kroeg. Zowaar vonden wij die, want het is een dorp van niets, en een alleraardigst Portugese Duits sprekende vrouw kon ons helpen aan koffie met melk en een Sagres biertje. Tenslotte de plek waar we naartoe moeten.

Zij was alle alleraardigst en sprak goed Duits zoals wel meerdere mensen hier in dit dorp doen. Wat je opvalt is dat ze in Spanje de mensen al best wel heel aardig zijn en behulpzaam, maar wil je echt aardige mensen ontmoeten moet je toch echt een keer naar Portugal. Ze vertelde enthousiast over de Keukenhof en de mooie bloemen en vertelde het verhaal dat een Duitse meneer de koffie voor 50 cent toch echt wel bedenkelijk vond. Zo word je toch nooit rijk zei hij. Maar hij kwam nog 9 jaar lang terug om uitgebreid te praten en te zitten en het naar zijn zin te hebben, en zij had het ook naar haar zin, want het gaat tenslotte niet om het geld maar om gelukkig te zijn en je gezondheid te behouden. De eigenaresse van deze kroeg verdenk ik meer van vrijwilligerswerk dan van geld verdienen. Hierna terug naar onze slaapplaats en jawel, wij worden opgewacht door een heer des huizes, die wij in de kroeg al aan het bier hadden gezien. Ja zei hij in het Duits, je had geschreven dat je de algarviana liep, dus ik had je nog niet verwacht. Hij had geen rekening gehouden met onze sluiproute.

Maar maar morgen moeten we echt aan de bak. De volledige route over de heuvels heen. Er is hier geen stukje vlak en de paden zijn van losse steentjes en rotsen en soms wat modder en gras. We zullen het moeten doen met eten voor de lunch gekocht hebben in het vorige dorp want er zijn hier geen winkeltjes. Althans, de kroeg had wel wat koekjes en die hebben we dan eigenlijk ook maar gelijk geconfisqueerd. Zo meteen naar het restaurant wat hier op een kilometer afstand ligt en gelukkig zit morgenochtend het ontbijt bij het verblijf. Morgen nog een normale afstand al is het wel ongeveer 400 meter omhoog en omlaag, maar daarna gaa  toch de serieuze afstanden komen. Zo zien we een paar keer stevige afstanden op het programma staan. Morgen nog maar even oefenen hoewel het voor ons waarschijnlijk al pittig is. Zeker omdat ik wel twee lange onderbroeken bij me heb, en geheel gerekend heb op koud weer, en eventueel op een lekker zonnetje met 14 graden, maar in de verste verte niet op 21 graden met zon. Ik sluit hierbij af en hoe het eten is dat hoor je die morgen wel. Het is in dit mooie 'Duits' sprekende dorpje goed toeven.

Verder hier de lente losgebarsten. Dus hieronder de prachtige bloemen en de rest van de foto's.

En nog even een filmpje van een slang bij onze jeugdherberg in Alcoutim.

Groet en Liefde,

Victor